صفحه سیاست-
علی نعمتی که فصل گذشته برای فولاد خوزستان به میدان میرفت، پس از چند دور مذاکره با مدیران باشگاه لوسیل، هفته گذشته به توافق نهایی رسید و قرارداد خود را امضا کرد.
باشگاه لوسیل امروز بهصورت رسمی از جذب این مدافع ایرانی رونمایی کرد. به این ترتیب، علی نعمتی فصل آینده پیراهن این تیم را بر تن خواهد کرد و در لیگ ستارگان قطر به میدان میرود.
مسئله مهمتر، الگویی است که در پس این اتفاق قرار دارد: امکان جمع میان تولید، توسعه و مسئولیت اجتماعی در یک بنگاه بزرگ. فولاد خوزستان طی سالهای اخیر درست در شرایطی این مسیر را دنبال کرده که خودِ تولید با دشوارترین محدودیتها مواجه بوده است؛ از تحریم و محدودیتهای صادراتی و افزایش هزینههای تولید تا ناترازی برق و گاز و سرانجام شرایط جنگی و حمله به تأسیسات این شرکت. در چنین فضایی، شاید طبیعیترین واکنش یک بنگاه میتوانست تمرکز صرف بر حفظ تولید و کنار گذاشتن تعهدات پیرامونی باشد؛ اما آنچه تجربه فولاد خوزستان را قابل تأمل میکند، حرکت همزمان در دو مسیر است: تلاش برای حفظ و توسعه ظرفیت صنعتی و در همان حال، استمرار مسئولیت در برابر نیروی انسانی، جامعه محلی و محیط پیرامونی. از این منظر، سه نشان اخیر بیش از آنکه صرفاً سه جایزه باشند، بازتاب یک تلقی متفاوت از مفهوم «بنگاه» هستند؛ بنگاهی که توسعه خود را منفک از توسعه پیرامون نمیبیند.
اهمیت این رویکرد زمانی بیشتر آشکار میشود که فولاد خوزستان را در متن اقتصاد خوزستان و ایران ببینیم. این شرکت از یکسو یکی از ارکان زنجیره فولاد و تولید صنعتی کشور است و از سوی دیگر در استانی فعالیت میکند که نسبت میان صنایع بزرگ و جامعه محلی همواره یکی از مسائل اساسی توسعه آن بوده است. در چنین جغرافیایی، مسئولیت اجتماعی نمیتواند به کمکهای پراکنده و فعالیتهای مناسبتی تقلیل پیدا کند؛ همانگونه که توسعه صنعتی نیز صرفاً با افزایش تناژ تولید تعریف نمیشود. توسعه یک بنگاه بزرگ زمانی کیفیت پیدا میکند که سرمایهگذاری، تولید، اشتغال، محیطزیست، سرمایه انسانی و جامعه پیرامونی در یک منظومه دیده شوند. اهمیت عملکرد فولاد خوزستان نیز در همین نقطه است: شرکتی که با وجود فشارهای کمسابقه بر صنعت، نه از منطق توسعه و سرمایهگذاری عقب نشسته و نه مسئولیت اجتماعی را به روزهای وفور و آرامش موکول کرده است.
فولاد خوزستان میتواند نمونهای قابل مطالعه از نسل بنگاههایی باشد که موفقیت خود را تنها با صورتهای مالی و آمار تولید نمیسنجند. کشور بیش از گذشته به شرکتهایی نیاز دارد که در عین رقابتپذیری، تولید و سرمایهگذاری، نسبت خود را با جامعه، محیطزیست و آینده منطقهای که در آن فعالیت میکنند نیز تعریف کنند. سه نشان مسئولیت اجتماعی اخیر زمانی ارزش واقعی خود را پیدا میکنند که نه پایان یک مسیر، بلکه تأییدی بر استمرار همین نگاه باشند؛ نگاهی که در آن تولید ثروت و ایفای مسئولیت اجتماعی دو مأموریت رقیب نیستند، بلکه دو ضلع از یک مفهوم واحد به نام توسعه پایدارند. تجربه فولاد خوزستان، بهویژه در سالهایی که تحریم، بحران انرژی، جنگ و حتی حمله مستقیم نتوانستهاند این دو مسیر را از یکدیگر جدا کنند، نشان میدهد یک بنگاه صنعتی بزرگ میتواند هم در خط مقدم تولید بایستد و هم نسبت به جامعهای که در آن ریشه دارد مسئول بماند.
