صفحه سیاست-
گرابطه دیپلماسی و حاکمیت داخلی، رابطهای ارگانیک، دیالکتیکی و تفکیکناپذیر است. در ادبیات کلاسیک روابط بینالملل و حقوق بینالملل عمومی، بارها بر این گزاره تأکید شده است که اقتدار یک کشور بر سر میز مذاکره، بهطور مستقیم، بازتابی از انسجام، سرمایه اجتماعی و ثبات در درون مرزهای ملی است. مواضع صریح و اخیر رئیسجمهور، مسعود پزشکیان، مبنی بر اینکه «در داخل کاری کنیم که دشمن به تعهدات خود پایبند بماند»، نهتنها یک راهبرد کلان سیاسی، بلکه تأییدی عملی و مصداقی بر تحلیلهای دیرپای حقوقی و جامعهشناختی است.
این رویکرد نشان میدهد که سیاست خارجی، امری منتزع و ایزوله از تحولات داخلی نیست، بلکه استمرار و امتداد حاکمیت ملی در عرصه بینالمللی است. بدون پشتوانه و وفاق ملی، حتی ورزیدهترین دیپلماتها نیز در میدان با «فقدان اهرمهای فشار» مواجه شده، هزینههای دیپلماسی بهشدت افزایش مییابد و ضریب موفقیت معاهدات به پایینترین سطح ممکن سقوط میکند. این یادداشت، با رویکردی جامع، این فرضیه را از منظر جامعهشناسی حقوقی ـ بینالمللی، قواعد حقوق دیپلماتیک و پیوستگی منافع ملی نقد و بررسی میکند. ۱. جامعهشناسی حقوقی ـ بینالمللی: بازخوانی عمیق نظریه بازیهای دوسطحی پاتنام
از منظر جامعهشناسی حقوقی، حقوق بینالملل تنها مجموعهای از قواعد انتزاعیِ مکتوب نیست، بلکه برآیند نیروهای اجتماعی، موازنه قوا و ساختارهای قدرت داخلی کشورهاست. «رابرت پاتنام» (Robert Putnam) در نظریه مشهور و بنیادین «بازیهای دوسطحی» (Two-Level Games)، بهزیبایی تبیین میکند که هر مذاکره و تعهد بینالمللی، بهطور همزمان در دو میز متقاطع جریان دارد: سطح نخست (میز بینالمللی) که در آن دیپلماتها برای دستیابی به توافق با طرف خارجی چانهزنی میکنند و سطح دوم (میز داخلی) که شامل گروههای قدرت، احزاب، افکار عمومی و نهادهای قانونی است و باید آن توافق را تصویب، پشتیبانی و اجرا کند.
«هر مذاکره و تعهد بینالمللی، بهطور همزمان در دو میز متقاطع جریان دارد: سطح نخست (میز بینالمللی) که در آن دیپلماتها برای دستیابی به توافق با طرف خارجی چانهزنی میکنند و سطح دوم (میز داخلی) که شامل گروههای قدرت، احزاب، افکار عمومی و نهادهای قانونی است و باید آن توافق را تصویب، پشتیبانی …
