به گزارش خبرگزاری ایمنا، تصویر خیابانهای ایران و عراق در روزهای تشییع پیکر مطهر رهبر شهید، شبیه به یک «دریای خون» بود؛ موجی بیکران از پرچمهای سرخ و جامههای سیاه که افق تا افقِ شهرها را پوشانده بود. در میان آن غوغای اشک و حماسه، فریاد یکپارچهای که از اعماق جان میلیونها انسان برمیخواست، بر دو شعار طنینانداز شده بود: «یا لثارات الحسین» و «یا لثارات الخامنهای».
اما این جمعیت خروشان با این پرچمهای سرخ و با تاسی به قیام امام حسین (ع)، دقیقاً چه نوع خونخواهیای را طلب میکنند؟ آیا تمام معنای این فریادِ ملی و فراملی، در یک «پاسخ سریع، شلیک موشک و آتشباران مستقیم» خلاصه میشود؟ یا در مکتب فکری انقلاب اسلامی، خونخواهی تعریف عمیقتر، زیرکانهتر و سهمگینتری دارد؟
واقعیت این است که وزن و ارزش حقیقی خونخواهی هر انسان، دقیقاً همسنگ با عظمت همان «پروژهای» تعیین میشود که او در طول حیاتش بر دوش میکشید و با شهادتش متوقف شده است. …
