به گزارش خبرگزاری ایمنا، شورایعالی امنیت ملی در روزهای پیش از آغاز جنگ و بهویژه در روزهای ابتدایی و میانی آن، به یکی از مهمترین کانونهای تصمیمگیری کشور تبدیل شد؛ نهادی که تصمیماتش نهتنها از سوی رسانههای داخلی، بلکه از سوی دشمنان ایران با دقت رصد میشد. در شرایطی که یکی از اصلیترین راهبردهای دشمن، القای اختلاف، چنددستگی و ناهماهنگی در ساختار تصمیمگیری جمهوری اسلامی بود، عملکرد شورایعالی امنیت ملی میتوانست بهعنوان یکی از مهمترین شاخصهای سنجش ثبات سیاسی و مدیریتی کشور عمل کند.
در چنین شرایطی، تجربه کوتاهمدت شهید علی لاریجانی در جایگاه دبیری شعام، به بخشی از حافظه سیاسی کشور تبدیل شده است؛ دورهای که مدیریت بحرانهای امنیتی و سیاسی، مواجهه با جنگ شناختی و ارتباط مستقیم با رسانهها، نقش مهمی در عبور کشور از شرایط پیچیده آن مقطع داشت. حالا اما با انتصاب محسن رضایی بهعنوان نماینده رهبر معظم انقلاب و دبیر شورایعالی امنیت ملی، این جایگاه بار دیگر در کانون توجه قرار گرفته است.
محسن رضایی برای این مسئولیت چهرهای ناشناخته نیست. «آقا محسن» از فرماندهان اصلی سالهای دفاع مقدس است؛ فرماندهای که در جوانی فرماندهی سپاه را برعهده گرفت و در همان سالها زمینه ظهور و رشد نسلی از فرماندهان اثرگذار دفاع مقدس را فراهم کرد. او پس از جنگ نیز وارد عرصه سیاست شد و در طول چند دهه، تجربهای متفاوت از مدیریت نظامی، سیاسی و امنیتی را پشت سر گذاشت.
اما پرسش اصلی اینجاست: مهمترین مأموریت محسن رضایی در شورایعالی امنیت ملی چیست؟
پاسخ را باید در یک عبارت خلاصه کرد: تبدیل «امنیت» به یک منظومه منسجم و نه مجموعهای از اقدامات پراکنده.
امنیت امروز ایران صرفاً به میدان نظامی محدود نمیشود. جنگی که کشور با آن مواجه است، همزمان در میدان نظامی، اقتصاد، جامعه، رسانه، افکار عمومی و دیپلماسی جریان دارد. کوچکترین اختلال در یکی از این حوزهها میتواند به حوزهای دیگر سرایت کند. از همین رو، دبیر شعام باید بتواند میان این عرصههای بهظاهر متفاوت، یک پیوند راهبردی برقرار کند.
در این میان، نخستین ضرورت، شناخت عمیق جامعه ایران است. ایران جامعهای یکدست نیست؛ جامعهای چندلایه با تجربههای تاریخی، اجتماعی و سیاسی متفاوت است که در مقاطع مختلف واکنشهای …
