به گزارش خبرگزاری ایمنا، اصفهان در چرخشی متهورانه، در حال بازتعریف مرزهای گردشگری خود از شکوه ابنیه به اصالت زندگی است. در حالی که سایه سنگین تحولات منطقهای همواره بر پیکره گردشگری کلاسیک سنگینی کرده، حالا سیاستگذاران این استان با رویکردی واقعبینانه، نقشه راه جدیدی را ترسیم کردهاند که قلب آن در روستاها و مناطق عشایری میتپد. این استراتژی جدید که بر پایه تسهیلگری اداری و سودآوری بخش خصوصی بنا شده، نه تنها به دنبال بازیابی سهم اصفهان از بازار داخلی است، بلکه بومگردی را به عنوان سپر دفاعی این صنعت در برابر بحرانها معرفی میکند، اصفهان اکنون در آستانه جهشی است که در آن، هر روستای دورافتاده و هر چادر عشایری، به یک واحد اقتصادی مولد و یک سفیر فرهنگی برای جذب گردشگران تجربهمحور تبدیل خواهد شد.
اصفهان در حال ورود به مرحلهای تازه از بازتعریف مزیتهای گردشگری خود است؛ مرحلهای که در آن، تکیه صرف بر جاذبههای تاریخی و تصویر کلاسیک شهر بناها دیگر پاسخگوی نیاز بازار متحول سفر نیست. واقعیت این است که گردشگری امروز بیش از آنکه بر تماشای صرف استوار باشد، بر تجربه، مشارکت، زیست بومی و کشف لایههای کمتر دیدهشده مقصدها بنا شده است. از همین منظر، توجه به بومگردی، روستاها و ظرفیتهای عشایری در اصفهان را باید نه یک انتخاب حاشیهای، بلکه یک تغییر پارادایم در سیاستگذاری گردشگری این استان دانست.
این رویکرد تازه، از یک منطق اقتصادی روشن نیز پیروی میکند. در شرایطی که نوسانات منطقهای، افتوخیز سفرهای خارجی و تغییر رفتار گردشگران، بسیاری از الگوهای سنتی گردشگری را با دغدغه روبهرو کرده، تقویت بازار داخلی و توسعه مقاصد بومی میتواند برای اصفهان نقش یک موتور پایدار و کمریسک را ایفا کند. بومگردی در این میان، تنها یک قالب اقامتی نیست؛ بلکه مدلی از توسعه محلی است که میتواند زنجیرهای از اشتغال، تولید خدمات، فروش صنایعدستی، عرضه خوراک محلی و احیای هویت فرهنگی را در مقیاسی گسترده فعال کند.
نکته مهم آن است که ظرفیتهای روستایی و عشایری اصفهان، فقط در جذابیتهای طبیعی یا سبک زندگی متفاوت خلاصه نمیشود؛ بلکه این مناطق واجد نوعی سرمایه روایی هستند که در دنیای جدید گردشگری ارزش بالایی دارد، گردشگر امروز بهدنبال لمس داستانهای زنده، ارتباط …
