به گزارش خبرگزاری ایمنا، «در روزهای جنگ، خودمان را سرباز رسانه میدیدیم؛ فرصتی برای عزاداری یا فکر کردن به آینده نبود، فقط باید کاری را که برعهدهمان گذاشته شده بود انجام میدادیم.» این جمله زهرا چخماقی، شاید خلاصهای از حالوهوای خبرنگاری در روزهای بحران باشد؛ روزهایی که فاصله میان احساس شخصی و وظیفه حرفهای به اندازه چند ثانیه پیش از روشن شدن دوربین است.
خبرنگار در چنین زمانهایی باید از دل نگرانیها عبور کند؛ باید در شرایطی که خبرها لحظهبهلحظه تغییر میکنند، روایت را دقیق، مسئولانه و انسانی به مخاطب برساند. او گاهی در میدان حادثه میایستد، گاهی در گرمای طاقتفرسای یک مراسم بزرگ با مردم گفتوگو میکند و گاهی برای تهیه گزارش، راهی مناطقی میشود که نامشان با بحران و ناامنی گره خورده است. با این همه، آنچه خبرنگار را در میدان نگه میدارد، تنها وظیفه سازمانی نیست؛ باور به اهمیت ثبت حقیقت و احساس مسئولیت در برابر مردمی است که چشم به رسانه دوختهاند. …
