به گزارش سرویس ترجمه خبرگزاری ایمنا، امروزه بخش قابلتوجهی از زندگی روزمره شهروندان در محیط شهری سپری میشود و کیفیت طراحی این محیط بهطور مستقیم بر سلامت و رفاه آنها اثرگذار است. خیابانی که فقط برای عبور خودرو طراحی شده است، با خیابانی که امکان پیادهروی، دوچرخهسواری، نشستن، تعامل اجتماعی و دسترسی آسان به خدمات را فراهم میکند، تجربه متفاوتی برای شهروندان رقم میزند. از همین رو، در رویکردهای جدید برنامهریزی شهری، سلامت دیگر موضوعی محدود به بیمارستآنها و خدمات درمانی نیست و طراحی محیط زندگی نیز بهعنوان یکی از عوامل تعیینکننده سلامت مورد توجه قرار گرفته است.
طراحی شهری انسانمحور بر این اصل استوار است که شهر باید متناسب با نیازهای انسان طراحی شود، نه اینکه انسان خود را با ساختارهای شهری نامناسب تطبیق دهد. در این رویکرد پیادهروها، خیابانها، میدانها، پارکها، ایستگاههای حملونقل عمومی و مبلمان شهری به گونهای طراحی میشوند که دسترسی، ایمنی، آسایش و امکان تعامل اجتماعی را افزایش دهند. چنین رویکردی میتواند با افزایش فعالیت بدنی، کاهش وابستگی به خودرو، کاهش آلودگی هوا و صدا، کاهش خطر تصادفات و ایجاد فرصت بیشتر برای ارتباطات اجتماعی، مجموعهای از عوامل مؤثر بر سلامت جسمی و روانی را همزمان تحت تأثیر قرار دهد.
خیابانهای انسانمحور؛ از مسیر عبور خودرو به فضای زندگی شهری
یکی از مهمترین اصول طراحی شهری انسانمحور، تغییر نقش خیابانهاست. در بسیاری از شهرها، خیابانها برای دههها بر اساس سرعت و ظرفیت عبور خودرو طراحی شدهاند؛ در حالی که خیابان بخش مهمی از فضای عمومی شهر است و میتواند محل حرکت، مکث، بازی، خرید، گفتوگو و فعالیت اجتماعی باشد. کاهش سرعت خودرو، توسعه پیادهروها، ایجاد گذرگاههای امن، کاستن از عرض مسیرهای سواره و ایجاد فضاهای نشستن میتواند تعادل میان خودرو و انسان را تغییر دهد.
این تغییرات از منظر سلامت اهمیت ویژهای دارند. محیطی که پیادهروی در آن راحت و ایمن باشد، احتمال استفاده روزانه شهروندان از این شیوه جابهجایی را افزایش میدهد، در نتیجه بخشی از فعالیت بدنی مورد نیاز افراد میتواند در جریان زندگی روزمره و بدون نیاز به اختصاص زمان جداگانه برای ورزش انجام شود. علاوه بر این، کاهش ترافیک و سرعت خودروها میتواند …
