محسن رفیعیان در گفتوگو با خبرنگار ایمنا با اشاره به وضعیت نهاد دانشگاه در ایران و بعضی روندهای مشابه در جهان اظهار کرد: دانشگاه در سالهای اخیر با مجموعهای از چالشهای بههمپیوسته روبهرو شده که از کیفیت آموزش و شیوه ارزیابی دانشجویان تا مدیریت دانشگاهها، وضعیت معیشتی استادان و رابطه دانشگاه با جامعه را دربرمیگیرد.
وی افزود: همهگیری کرونا دانشگاهها را ناچار کرد آموزش مجازی را با سرعت زیادی توسعه دهند؛ اتفاقی که از یک سو امکان دسترسی و انعطافپذیری آموزشی را افزایش داد، اما از سوی دیگر، در بعضی موارد به کاهش تعامل مستقیم میان استاد و دانشجو و محدود شدن بخشی از تجربههای غیررسمی و اجتماعی آموزش منجر شد.
عضو هیئت علمی گروه شهرسازی دانشگاه یزد ادامه داد: دانشگاه فقط کلاس درس نیست و بخش مهمی از یادگیری از طریق گفتوگو، کار گروهی، ارتباطات علمی و تجربههای غیررسمی شکل میگیرد، بنابراین استمرار آموزش غیرحضوری میتواند در صورت نبود سازوکارهای جبرانی، بر کیفیت برخی مهارتهای دانشجویان اثر بگذارد.
رفیعیان با اشاره به پیامدهای این وضعیت گفت: کاهش احتمالی سطح آمادگی علمی برخی ورودیهای جدید میتواند به شکل زنجیرهای در مقاطع مختلف آموزش عالی ادامه پیدا کند؛ بهگونهای که دانشجویی که بخشی از دوره تحصیل خود را با محدودیتهای آموزشی پشت سر گذاشته است، در مقاطع بعدی نیز با بخشی از همان ضعفها روبهرو باشد.
وی یکی دیگر از مسائل دانشگاه را شیوه ارزیابی و اصالت فعالیتهای علمی دانست و تصریح کرد: گسترش آموزش مجازی و ضعف بعضی سازوکارهای نظارتی، زمینه را برای افزایش تخلفاتی همچون استفاده از آثار دیگران، سفارش مقاله و پایاننامه و تولید کمکیفیت آثار علمی فراهم کرده است و مقابله با این مسئله نیازمند اصلاح نظام ارزیابی و تقویت نظارت علمی است.
عضو هیئت علمی گروه شهرسازی دانشگاه یزد با تأکید بر نقش مدیریت در کیفیت دانشگاه گفت: نحوه انتخاب مدیران و اعضای هیئت علمی میتواند بر فضای علمی دانشگاه اثر مستقیم داشته باشد و هر اندازه معیارهای علمی، تخصصی و شایستهسالاری در جذب و ارتقا پررنگتر باشد، امکان شکلگیری محیطی پویا و نقادانه بیشتر خواهد شد.
رفیعیان افزود: اگر اعضای هیئت علمی احساس کنند مسیر پیشرفت حرفهای بیش از توانایی علمی به ارتباطات …
