به گزارش خبرگزاری ایمنا، در بسیاری از نقاط جهان، دیگر مشکل اصلی نبود اینترنت یا پوشش شبکه نیست، بلکه ناتوانی در بهرهبرداری مؤثر از فناوری به یکی از مهمترین موانع توسعه تبدیل شده است؛ امروز ممکن است در یک روستای دورافتاده دکل مخابراتی نصب شده باشد، اینترنت نسل چهارم در دسترس قرار داشته باشد و بیشتر خانوادهها تلفن هوشمند داشته باشند، اما کشاورز همچنان محصول خود را از طریق واسطهها بفروشد، دانشآموز برای دسترسی به آموزش با مشکلات مهارتی روبهرو باشد و یک کارآفرین محلی نتواند از فضای دیجیتال برای توسعه کسبوکار خود استفاده کند؛ این همان چیزی است که کارشناسان از آن با عنوان فقر فناوری یاد میکنند؛ وضعیتی که در آن دسترسی به فناوری وجود دارد، اما توان تبدیل آن به فرصت اقتصادی، آموزشی و اجتماعی شکل نگرفته است.
در سال ۲۰۲۶ مفهوم شکاف دیجیتال نیز دستخوش تغییر شده است؛ اگر در گذشته فاصله میان افراد متصل و غیرمتصل به اینترنت معیار اصلی بود، اکنون تفاوت میان کسانی اهمیت یافته که میتوانند از فناوری برای خلق ارزش، افزایش درآمد و ارتقای کیفیت زندگی استفاده کنند و کسانی که صرفا مصرفکننده خدمات دیجیتال هستند، به همین دلیل بسیاری از گزارشهای بینالمللی تأکید میکنند که توسعه دیجیتال تنها با افزایش پوشش اینترنت یا گسترش شبکههای ارتباطی محقق نمیشود، بلکه به آموزش، مهارت، سیاستگذاری و ایجاد فرصتهای اقتصادی وابسته است.
بررسی شاخصهای توسعه فناوری اطلاعات و ارتباطات نیز همین واقعیت را نشان میدهد؛ ایران در تازهترین ارزیابی اتحادیه بینالمللی مخابرات (ITU) امتیاز ۸۲.۲ از ۱۰۰ را در شاخص توسعه ICT کسب کرده و پوشش شبکه 4G به حدود ۹۸ درصد جمعیت رسیده است، همچنین حدود ۸۵ درصد جمعیت از اینترنت استفاده میکنند و نزدیک به سهچهارم خانوارها به اینترنت خانگی دسترسی دارند.
این ارقام نشان میدهد که زیرساخت ارتباطی کشور نسبت به گذشته پیشرفت قابل توجهی داشته است، اما همچنان فاصله قابل توجهی میان دسترسی به فناوری و استفاده مؤثر از آن وجود دارد؛ به بیان دیگر توسعه زیرساخت شرط لازم برای کاهش فقر فناوری است، اما شرط کافی نیست.
این وضعیت محدود به ایران هم نیست. گزارشهای جهانی درباره اقتصاد دیجیتال نشان میدهد بسیاری از کشورهای در حال توسعه توانستهاند دسترسی …
