محسن رفیعیان در گفتوگو با خبرنگار ایمنا با تأکید بر اینکه مسئله اصلی بسیاری از شهرها کمبود نیروی متخصص نیست، اظهار کرد: نبود سازوکاری منسجم برای تبدیل سرمایه انسانی به قدرت حل مسئله و خلق ارزش، یکی از چالشهای مهم در مسیر توسعه است.
وی افزود: بهعنوان مثال اصفهان با وجود دانشگاهها، مراکز صنعتی، شرکتهای دانشبنیان، پژوهشگران، هنرمندان و متخصصان متعدد، بیش از کمبود منابع از نبود سازوکاری منسجم برای تبدیل سرمایه انسانی به قدرت حل مسئله و خلق ارزش رنج میبرد.
عضو هیئت علمی گروه شهرسازی دانشگاه یزد گفت: در سالهای اخیر مشکلات مختلف شهرها بخش زیادی از توجه مدیران را به خود اختصاص داده است، اما در کنار این مسائل باید به سرمایهای توجه کرد که میتواند در حل بسیاری از چالشها نقشآفرین باشد و آن سرمایه انسانی است.
رفیعیان بیان کرد: در ادبیات جدید توسعه، مزیت شهرها فقط با میزان منابع طبیعی یا زیرساختهای فیزیکی سنجیده نمیشود، بلکه کیفیت سرمایه انسانی، نوآوری و توان حل مسئله نیز اهمیت زیادی دارد؛ با این حال این ظرفیت زمانی به ارزش اقتصادی و اجتماعی تبدیل میشود که میان دانشگاه، مدیران، نخبگان و بخش خصوصی ارتباط منسجمی شکل بگیرد.
وی با اشاره به وضعیت نخبگان تصریح کرد: بسیاری از افراد متخصص الزاما بهدنبال امتیاز یا جایگاه رسمی نیستند، بلکه امکان اثرگذاری و مشارکت در تصمیمسازی برای آنها اهمیت دارد؛ اگر افراد احساس کنند ایدهها و تخصص آنها در فرایند تصمیمگیری شنیده نمیشود، انگیزه مشارکت در مسائل شهر کاهش پیدا میکند.
عضو هیئت علمی گروه شهرسازی دانشگاه یزد با بیان اینکه باید نخبگان را از حاشیه تصمیمگیری به متن توسعه بیاوریم ادامه داد: مهاجرت نخبگان را نباید فقط خروج فیزیکی افراد از شهر یا کشور دانست؛ گاهی متخصص در همان شهر باقی میماند، اما به دلیل نبود فرصت مشارکت، عملا از چرخه تصمیمسازی و توسعه کنار گذاشته میشود.
رفیعیان عنوان کرد: یکی از مسائل موجود، نبود سازوکار نظاممند برای استفاده از ظرفیت دانشگاهها، انجمنهای علمی و شرکتهای نوآور در سیاستگذاری و حل مسائل شهری است؛ اگر نخبگان در تدوین سیاستها، ارزیابی برنامهها و حل مسائل نقش واقعی داشته باشند، هم کیفیت تصمیمها افزایش پیدا میکند و هم انگیزه مشارکت متخصصان …
