در چنین بستری، حرم امامزاده صالح (ع) همچون یک «لنگرگاه» عمل میکند. وقتی از دروازه ورودی تجریش وارد میشوید، ابتدا بازار تجریش شما را احاطه میکند؛ بازاری که با بوی ترشیجات، رنگ میوههای فصل و ازدحام همیشگیاش، نماد «زندگیِ زمینی» است. اما درست چند قدم جلوتر، دیوار حرم امامزاده صالح (ع) قرار دارد.
با عبور از آستانه در حرم، بلافاصله صدا تغییر میکند. هیاهوی بازار جای خود را به سکوت صحن میدهد. درخت چنار کهنسال که در وسط صحن حرم ایستاده، شاهد دههها تحول تهران بوده است. این درخت باشکوه، خود به تنهایی یک راوی خاموش است؛ او دیده است که چگونه اسبها و درشکهها جای خود را به ماشینهای مدرن دادهاند، اما دلهای مردم برای آرامش در حریم فرزند امام حسن (ع) همچنان پابرجاست. امامزاده صالح، پارادوکس زیبای تهران است؛ جایی که سنت و مدرنیته، نه در حال جنگ که در کنار هم زندگی میکنند.
گردشگری مذهبی در اینجا، کلاس درس جامعهشناسی است. در صحن حرم، شما میتوانید گروههای مختلف تهران را ببینید؛ از کسبه بازار که برای ادای نماز ظهر به اینجا پناه میآورند تا مسافران توچال که با لباسهای ورزشی در گوشهای از صحن به تماشا نشستهاند.
معماری بنا با آن کاشیکاریهای ظریف که در نور غروب تهران میدرخشد، یادآور پیوند دیرینه تهرانیها با اهلبیت(ع) است.
شبهنگام، وقتی چراغهای صحن روشن میشوند و آوای دعا در فضا میپیچد، در گوشهای بنشینید و به چهرههای مردم نگاه کنید. برای کلانشهری که مدام به دنبال معنا میگردد، امامزاده صالح، تنها نقطه برای ایستادن و دوباره نفس کشیدن است. اینجا قلب تهران است که به نام کریم اهلبیت میتپد. کد مطلب 995334
