به گزارش خبرگزاری ایمنا، بیشتر کهکشانها در مرکز خود میزبان سیاهچالهای کلانجرم هستند؛ اجرامی که جرم آنها میتواند میلیونها یا حتی میلیاردها برابر خورشید باشد. گرانش فوقالعاده شدید این اجرام میتواند ستارههایی را که بیش از حد به آنها نزدیک میشوند، متلاشی کند، اما برخی ستارهها از نابودی کامل جان سالم به در میبرند و بارها به نزدیکی سیاهچاله بازمیگردند.
این پدیده به ستاره اجازه میدهد در هر گذر بخشی از جرم خود را از دست بدهد و بار دیگر در مدار سیاهچاله قرار گیرد. خروج این مواد و سقوط تدریجی آنها به سوی سیاهچاله، فورانهایی از نور ایجاد میکند که تلسکوپها قادر به ثبت آنها هستند.
پژوهشگران دانشگاه سیراکیوز در مطالعهای جدید که در The Astrophysical Journal منتشر شده است، تلاش کردند یکی از مهمترین معماهای این پدیده را توضیح دهند. از حدود ۱۰ سامانه شناختهشده از این نوع، در چهار مورد شدت نور فورانها پس از هر بازگشت ستاره کاهش یافته است.
در نگاه نخست، انتظار میرود هرچه ستاره در هر برخورد جرم کمتری از دست بدهد، نور حاصل نیز ضعیفتر شود، اما شبیهسازیهای پیشین نشان داده بود که این کاهش جرم لزوما به کاهش روشنایی اوج فوران منجر نمیشود.
آنان دریافتند گرانش سیاهچاله علاوه بر جدا کردن بخشی از مواد ستاره، به آن گشتاور وارد میکند و باعث میشود ستاره پس از هر برخورد سریعتر بچرخد.
افزایش سرعت چرخش، زمان بازگشت مواد جداشده به سمت سیاهچاله را کاهش میدهد و باعث میشود حتی مقدار کمتری از ماده، در مدت کوتاهتری سقوط کند؛ در نتیجه شدت اوج نور میتواند تقریباً ثابت بماند.
پژوهش جدید یک عامل دیگر را وارد محاسبات کرده است: ستارهای که پیش از نخستین برخورد نیز با سرعت بسیار زیادی میچرخیده است.
شبیهسازیها نشان میدهد چنین …
