به گزارش خبرگزاری ایمنا، بیش از یک قرن پیش، آلبرت اینشتین تلاش کرد نظریه نسبیت عام خود را برای توضیح رفتار کل جهان به کار بگیرد. معادلات او نشان میدادند جهان نمیتواند بهسادگی ثابت و بدون تغییر باقی بماند و باید در حال انبساط یا انقباض باشد؛ نتیجهای که با تصور رایج آن زمان از یک جهان ایستا سازگار نبود.
اینشتین برای حفظ تصور جهان ایستا، اصطلاحی به نام «ثابت کیهانی» یا لامبدا (Λ) را به معادلات خود افزود. این مؤلفه همچون اثری در مقیاس کیهانی عمل میکند که میتواند در برابر جاذبه ماده قرار گیرد و به انبساط جهان شتاب ببخشد.
با کشف انبساط جهان توسط ادوین هابل و تغییر نگاه دانشمندان به ساختار کیهان، اینشتین از ایده خود فاصله گرفت و بعدها از افزودن ثابت کیهانی بهعنوان «بزرگترین اشتباه» خود یاد شد.
در سال ۱۹۹۸، دو گروه مستقل از اخترشناسان دریافتند انبساط جهان نهتنها متوقف یا کند نشده، بلکه با گذشت زمان شتاب میگیرد. این کشف موجب شد ایده ثابت کیهانی دوباره مورد توجه قرار گیرد و مفهوم …
