نویسنده کتابهای «نشان حسن»، «شرح الف خمیده» و «خون دریا» با بیان اینکه بهترین کار آدم این است که دامنهدارترین تجربه ممکن را به آگاهی تبدیل کند، نوشت:«خصوصا این روزها که جنگ به انواع و اشکال مختلف از در و دیوار میبارد، جنگ را نمیشود، فقط از بیرون نگاه کرد. نمیشود کنار یک قاب ایستاد، اشکی ریخت و بعد از کنار آن عبور کرد. بعضی تجربهها فقط وقتی فهمیده میشوند که آدم از بیرون ماجرا فاصله بگیرد و به درون آن قدم بگذارد. جایی که درد دیگر یک تصویر نیست، یک مواجهه است.
روایت از درون یعنی جنگ را نه فقط با صحنههای تلخ که با پرسشهایی که در جان انسان به جا میگذارد. شناختن یعنی بدانیم پشت هر نام ، یک زندگی بوده ، پشت هر فقدان، یک جهان فرو ریخته و پشت هر ایستادگی انسانی بوده که در لحظه دشوار خودش را انتخاب کرده است.
شاید یکی از خطرهای روایت جنگ همین باشد که به جای رفتن به عمق، در سطح احساس بماند. جایی که رنج، فقط مخاطب را متاثر میکند اما او را دگرگون نمیکند. این همان نقطهای است که سانتی مانتالیسم شکل میگیرد. وقتی درد به جای آنکه ما را به فهم برساند، فقط به یک تجربه عاطفی کوتاه تبدیل میشود. جنگ برای من چیزی نیست که بتوان آن را زیبا روایت کرد. جنگ زیبا نیست اما انسان در مواجهه با جنگ، گاهی به حقیقتهایی از خودش میرسد که در هیچ آرامشی پیدا نمیکند. ارزش روایت جنگ، در بازسازی اندوه نیست، در کشف آن آگاهی است که از دل اندوه متولد میشود.
شاید رسالت روایت همین باشد ، عبور دادن انسان از احساس به فهم از تماشا به مواجهه و از خاطره به آگاهی..
اینها را برای این نوشتم که این روزها شاهد انتشار روایتهای زیادی از حوزه جنگ و تجربه زیست در جنگ هستیم...
پینوشت: کجاست بارشی از ابرمهربان صدایت.»
کد مطلب 993452
