به گزارش خبرگزاری ایمنا، سالها پیش، شناخت خواص گیاهان دارویی از دل تجربه و دانش نسلها شکل میگرفت؛ دانشی که بخشی از میراث پزشکی ایران را ساخته است. امروز اما همان تجربه در نقطهای تازه ایستاده است؛ جایی که گیاه دارویی، آزمایشگاه، فناوری و دانش داروسازی در کنار یکدیگر قرار گرفتهاند. سازمان جهانی بهداشت نیز بر اهمیت استفاده ایمن و مبتنی بر شواهد از طب سنتی تأکید دارد و اعلام کرده است که طب سنتی و مکمل در ۱۷۰ کشور مورد استفاده قرار میگیرد.
این مسیر به معنای تقابل میان داروسازی سنتی و نوین نیست؛ بلکه میتوان آن را حرکتی از تجربه به سمت شواهد و از شناخت سنتی به توسعه فرآوردههای استاندارد دانست. تجربه جهانی نیز نشان میدهد بخشی از داروهای مدرن ریشه در منابع طبیعی و دانش سنتی دارد و پژوهشهای جدید میتواند ترکیبات و ظرفیتهای درمانی گیاهان را با روشهای علمی شناسایی و ارزیابی کند.
در ایران نیز ظرفیتهای این حوزه تنها به گذشته محدود نمانده است. داروهای گیاهی و فرآوردههای طبیعی در چارچوب نظام نظارتی کشور تولید و عرضه میشوند و سابقه سیاستگذاری، پژوهش و تنظیم مقررات برای این محصولات در نظام سلامت ایران وجود دارد. سازمان جهانی بهداشت نیز در گزارشهای خود، ایران را دارای سیاستها و ساختارهای مشخص در حوزه طب سنتی و فرآوردههای گیاهی معرفی کرده است.
در سوی دیگر این مسیر، داروسازی نوین با شتاب در حال تغییر است؛ از زیستفناوری و فناوری نانو گرفته تا سامانههای نوین رسانش دارو و امروز هوش مصنوعی. این تحول، داروسازی را از یک حوزه مرتبط با ساخت و عرضه دارو فراتر برده و آن را به عرصهای میانرشتهای تبدیل کرده است؛ عرصهای که در آن پژوهش، فناوری، صنعت و نیازهای واقعی بیمار به یکدیگر میرسند.
روایت داروسازی ایران را میتوان روایت همین پیوند دانست؛ پیوند میان میراث گیاهان دارویی و دانش آزمایشگاهی، میان تجربه تاریخی و استانداردهای علمی و میان داروساز سنتی و متخصص داروسازی امروز. مسیری که اگر بر پایه پژوهش، استانداردسازی، نظارت و نوآوری ادامه پیدا کند، میتواند ظرفیتهای بومی کشور را به فرآوردههای قابل اعتماد و حتی رقابتپذیر در بازارهای منطقهای و جهانی تبدیل کند؛ همان رویکردی که سازمان جهانی بهداشت در راهبرد جهانی طب سنتی ۲۰۲۵ تا ۲۰۳۴ بر آن …
