به گزارش خبرگزاری ایمنا، نوشتن رمان تاریخی-مذهبی همواره یکی از چالشبرانگیزترین قالبهای ادبی بوده است. در این مسیر، نویسنده میان دو قطب ایستاده است؛ از یکسو وفاداری به مستندات غیرقابل تغییر تاریخی و عقیدتی، و از سوی دیگر نیاز مبرم به درام، فضاسازی و تخیل برای کشاندن مخاطب به عمق ماجرا.
رمان «حاء. سین. نون» نوشته سیدعلی شجاعی، نمونهای موفق از رویارویی هوشمندانه با این چالش بزرگ است؛ کتابی که دست روی یکی از پرمناقشهترین و در عین حال مظلومترین فرازهای تاریخ اسلام یعنی صلح امام حسن مجتبی(ع) میگذارد.
یکی از برجستهترین ویژگیهای تحلیلی رمان «حاء. سین. نون»، استفاده از تکنیک چندصدایی (پلیفونی) است. نویسنده با هوشمندی، روایت را از انحصار یک راوی دانای کل خارج کرده و به شخصیتهای متکثر میدان میدهد. ما رخدادها را هم از زاویه دید یاران وفاداری چون قیسبنسعد میبینیم، هم به درون ذهن و خلوت طراحان جبهه شام مانند معاویه و عمروعاص نفوذ میکنیم. …
