به گزارش خبرگزاری ایمنا، هفدهم مرداد برای اهالی رسانه به یک روز در تقویم محدود نمانده است، پشت این تاریخ، نام خبرنگارانی قرار گرفته است که در بزنگاههای دشوار، رسالت خود را فراتر از میز تحریریه تعریف کردند. آنان به دل بحران رفتند، در کنار آتش ایستادند، تصویر گرفتند، گزارش کردند و آنچه را در میدان دیدند به مخاطب رساندند؛ حتی زمانی که خودشان دیگر فرصت بازگشت از میدان را پیدا نکردند.
در روز خبرنگار از سختیهای این حرفه، مسئولیت اجتماعی رسانه و اهمیت حقیقتگویی سخن گفته میشود، اما روایت برخی خبرنگاران با واژههایی مانند «سختی کار» تمام نمیشود. برای آنان، خبرنگاری در نقطهای به انتخاب میان امنیت و انجام وظیفه رسید؛ انتخابی که گاهی پایانش شهادت بود.
از دفاع مقدس هشت ساله تا جنگهای تحمیلی دوم و سوم، خبرنگاران ایرانی بارها در متن بحران قرار گرفتهاند. این مسیر در سالهای اخیر نیز ادامه یافته و با جنگهای جدید، شکل تازهای پیدا کرده است؛ جنگهایی که در آنها علاوه بر موشک و پهپاد و میدان نظامی، رسانه و روایت نیز به میدان اصلی تقابل تبدیل شدهاند.
اگر بخواهیم این مسیر را مرور کنیم، میتوان از سه جنگ تحمیلی سخن گفت؛ سه مقطع تاریخی که هر کدام نسل تازهای از خبرنگاران را به میدان آوردند و نشان دادند که گاهی ثبت حقیقت، هزینهای به اندازه جان انسان دارد. جنگ تحمیلی اول؛ وقتی خبرنگار از تحریریه به سنگر رفت
در سالهای دفاع مقدس، خبرنگاران فقط گزارشگرانی نبودند که پس از پایان عملیات خود را به منطقه برسانند. بسیاری از آنها در متن جنگ حضور داشتند؛ کنار رزمندگان میایستادند، شرایط جبهه را از نزدیک میدیدند و تلاش میکردند تصویری واقعی از آنچه در مرزها میگذشت به مردم منتقل کنند.
در میان این نسل، نام حسن باقری جایگاهی ویژه دارد؛ خبرنگاری که مسیر زندگیاش از روزنامه آغاز شد و به فرماندهی در جنگ رسید.
غلامحسین افشردی در سال ۱۳۵۸ وارد روزنامه جمهوری اسلامی شد و در بخشهای سیاسی و فرهنگی فعالیت کرد. تجربه خبرنگاری او تنها به فضای داخلی کشور محدود نبود و در قالب یک مأموریت رسانهای به لبنان و اردن رفت و درباره شرایط مسلمانان این مناطق گزارش تهیه کرد.
با شروع جنگ تحمیلی، او راهی جبهه شد. باقری در میدان جنگ همان نگاهی را با خود داشت …
