به گزارش خبرگزاری ایمنا، ۳۱ مرداد در تقویم جمهوری اسلامی ایران یادآور مسیری است که در آن «وابستگی» به «توانمندی» و «تحریم» به یکی از محرکهای شکلگیری یک زیستبوم فناورانه در حوزه دفاعی تبدیل شد.
صنعتی که روزی بخش مهمی از نیازهای خود را از بیرون مرزها تأمین میکرد، امروز در نقطهای ایستاده که معادله قدرت در آن، بیش از آنکه با تعداد تجهیزات سنجیده شود، با دانش، سرعت تولید، شبکه فناوری، هوشمندی سامانهها و توان بازآفرینی قدرت در میدان معنا پیدا میکند.
اهمیت صنعت دفاعی را باید در همین تغییر پارادایم جستوجو کرد؛ تغییری که در چهار دهه گذشته، از ساخت قطعه و تجهیزات اولیه آغاز شد و به حوزههایی همچون موشک، پهپاد، پدافند، رادار، جنگ الکترونیک، سامانههای فرماندهی و کنترل و دیگر فناوریهای پیشرفته دفاعی رسید. از خرید تجهیزات تا ساختن «زنجیره قدرت»
تجربه تاریخی ایران نشان میدهد وابستگی دفاعی تنها به معنای وابستگی به یک محصول یا یک کارخانه خارجی نیست؛ وابستگی، در سطحی عمیقتر، یعنی ناتوانی در طراحی، تعمیر، ارتقا و بازتولید فناوری. …
