به گزارش خبرگزاری ایمنا، همیشه ماجرای شهادت برادران وفایی که نامشان بر یکی از چهارراههای معروف اصفهان گذاشته شده، برایم تکاندهنده بود؛ اینکه کوملهها آنها را در غربت کردستان با اره تکهتکه کرده بودند.
تصویر تلخ آن ارههای زنگزده، آن کینههای چرکین نشسته بر دل چپگرایان و منافقین دهه شصت، سالهاست که کابوس بیدار تاریخ ماست. جراحت عمیقی بر تن این ملت که هر بار با دیدن نام یک خیابان، داغش تازه میشود.
امتداد آن خط خون، آن روزها در دهانه تفنگهای فرقه رجوی و دشنههای وحشیانه کومله خلاصه میشد؛ دشمنی با هر کسی که عطر خمینی و بوی روضه حسین (ع) را میداد.
سالها از دهه شصت گذشته ، اما انگار شقاوت دشمنان این خاک بیرون نرفته است. خبر کوتاه اما به غایت سنگین و استخوانسوز بود: «حمیدرضا رجبزاده، مداح و روضهخوان اهلبیت، پس از ربوده شدن به شهادت رسید.
وقتی خبر آمد که شقیترینهای زمانه نه تنها او را مثله کردهاند، بلکه فیلم شکنجه و لحظات آخر رفتنش را برای خانوادهاش فرستادهاند تا جان خانهاش را خاکستر کنند، بی اختیار دوباره صدای آن ارههای زنگزده در کردستان در گوشمان پیچید. …
