مهدی محسنی در گفتوگو با خبرنگار ایمنا اظهار کرد: ادعاهایی برپایه اینکه برخی پالایشگاههای کشور ظرفیت مازادی برای تولید بنزین دارند اما از این ظرفیت استفاده نمیکنند، اساس فنی ندارد.
وی افزود: پالایشگاههای کشور طی سالهای اخیر بهدلیل تشدید ناترازی انرژی، با تمام ظرفیت اسمی و حتی ظرفیت عملیاتی خود فعالیت کردهاند و هیچ پالایشگاهی بخشی از ظرفیت تولیدی خود را بیشتر کنار نگذاشته است.
این کارشناس انرژی گفت: نکته مهمی که در این بحث کمتر مورد توجه قرار میگیرد، رابطه میان حجم تولید و کیفیت بنزین است؛ در فرایند پالایش و بلندینگ میتوان با افزودن برخی ترکیبات سبکتر یا نفتا، حجم بنزین تولیدی را افزایش داد، اما این افزایش به معنای حفظ کیفیت سوخت نیست.
محسنی ادامه داد: اگر پالایشگاهی که در شرایط عادی بنزین با اکتان ۹۱ تولید میکند، تحت فشار برای افزایش تنها حجمی تولید قرار گیرد، ممکن است عدد اکتان محصول نهایی به ۸۵، ۸۶ یا ۸۷ کاهش پیدا کند.
وی تصریح کرد: افت کیفیت بنزین میتواند موجب افزایش مصرف سوخت، کاهش عملکرد موتور خودرو و افزایش آلایندگی شود؛ بنابراین باید میان تولید بنزین باکیفیت در سقف ظرفیت عملیاتی و افزایش حجمی تولید به قیمت افت کیفیت تفاوت قائل شد.
این کارشناس انرژی درباره راهکار جبران ناترازی بنزین اظهار کرد: در سمت عرضه، یکی از اقتصادیترین و اصولیترین راهکارها، احداث واحدهای تکمیلی RFCC یا شکست کاتالیستی سیال تهمانده در پالایشگاههای موجود است و الزاماً نیازی به ساخت پالایشگاههای جدید وجود ندارد.
وی افزود: اگر واحدهای RFCC در پالایشگاههای بزرگ کشور همچون اصفهان، تهران و بندرعباس توسعه پیدا کنند، میتوان از تهماندههای سنگین نفتی، فرآوردههای با ارزش افزوده بالاتر و بنزین با کیفیت تولید کرد.
محسنی گفت: با اجرای طرح RFCC در پالایشگاه اصفهان، تولید بنزین این پالایشگاه میتواند از حدود ۱۲ میلیون لیتر در روز به حدود ۲۴ میلیون لیتر برسد و افزایش قابل توجهی در تولید بنزین ایجاد شود.
وی درباره علت مخالفت با ساخت پالایشگاههای جدید بیان کرد: احداث یک پالایشگاه جدید با ظرفیت متوسط، برای مثال ۱۰۰ هزار بشکه در روز، به سرمایهگذاری چند میلیارد دلاری نیاز دارد و ساخت آن نیز ممکن است چهار تا پنج سال زمان ببرد. …
