حسن انوری، عضو پیوسته فرهنگستان زبان و ادب فارسی و استاد دانشگاه تهران به مناسبت زادروز بدیعالزمان فروزانفر (شانزدهم شهریور) در یادداشتی با عنوان «آفتاب بیغروب دانش ادبی؛ شمهای از سیره علمی و اخلاقی بدیعالزمان فروزانفر» که برای انتشار در اختیار ایسنا قرار گرفته، نوشته است: «بدیعالزمان فروزانفر، بیهیچ تردیدی، از درخشانترین اختران آسمان تاریخ ادبیات ایران و از استادان بینظیر و تکرارناشدنی این مملکت است. او دانشمندی یگانه بود که سهم عظیمی در احیا و قوام دانشگاهی ادبیات فارسی و معارف اسلامی داشت. آنگونه که در تذکرهها و شرحاحوالش نگاشتهاند، این وجود شریف در بیست و هشتم ربیعالثانی سال ۱۳۲۰ هجری قمری، در خاک پاک بشرویه از توابع طبس، در خانوادهای بهغایت فرهنگدوست و فضلپرور پا به عرصه وجود گذاشت. پدرش، آقا شیخ علی، فرزند آخوند ملا محمدحسن قاضی بود و نسب این خانواده گرانقدر به ملا احمد تونی، از علمای نامدار معاصر شاهعباس صفوی (متوفی ۱۰۷۱ هجری و برادر ملا عبدالله)، میرسید. بدیعالزمان در سایهسار چنین فرزانگی و اصالتی نشو و نما یافت و نخستین موازین علوم و مقدمات فضل را در همان بشرویه، نزد آخوندی به نام ملا محمدحسن فرا گرفت و از همان دوران صباوت، شعلههای فروزان نبوغ ذاتی خود را عیان ساخت.
استاد در سال ۱۳۳۸ هجری قمری از بشرویه راهی مشهد مقدس شد تا جان تشنه خویش را از سرچشمههای فضل خراسان سیراب کند. او در مشهد از محضر استوانههای علم و ادب همچون ادیب نیشابوری، میرزا حسن سبزواری، حاج مرتضی آشتیانی و حاج شیخ مهدی خالصی کسب فیض نمود و در محضر تکتک این استادان بزرگ چنان خوش درخشید که به حق، ماه آن محافل علمی شد. …
