به گزارش ایسنا، «لالایی» شاید در نگاه نخست تنها آوازی برای خواباندن کودک باشد، اما در فرهنگهای مختلف، بخشی از نخستین ارتباط کودک با زبان، موسیقی و فضای عاطفی خانواده به شمار میرود. پیش از آنکه کودک بتواند سخن بگوید، صدای مادر و آهنگ واژههایی که برایش تکرار میشوند، نخستین تجربههای شنیداری او را شکل میدهند.
در میان مردم لر نیز لالایی تنها یک آواز ساده نیست. این نغمهها در بستر زندگی روزمره شکل گرفتهاند و از احساسات، دغدغهها، آرزوها و تجربههای مادران و خانوادهها تأثیر پذیرفتهاند. به همین دلیل، محتوای لالاییها میتواند بازتابی از فرهنگ جامعهای باشد که در آن شکل گرفته است. کارشناسان میراث فرهنگی ناملموس نیز بر همین ویژگی تأکید کرده و لالایی را زبان ارتباطی مادر و کودک در دورهای دانستهاند که هنوز ارتباط کلامی میان آنها شکل نگرفته است.
در این نغمهها، مادر فقط کودک را به خواب دعوت نمیکند؛ با او حرف میزند. از آیندهاش میگوید، برایش آرزو میکند، از زندگی خودش میگوید و گاهی دلتنگیهایش را در همان زمزمهای که قرار است کودک را آرام کند، نجوا میکند. …
