هادی مسعودیفر در گفتوگو با ایسنا، در تحلیل حقوقی آثار تحریمهای یکجانبه در زمینه غذا و دارو بر حقوق بشر، اظهار کرد: نظام حقوق بشر یک نظام حقوقی فراگیر و از جمله قواعد عام در قلمرو حقوق بینالملل محسوب میشود و مبتنی بر آن، تمامی دولتها نسبت به رعایت و حفظ اصول حقوق بنیادین انسان متعهد هستند. یکی از مهمترین مظاهر حقوق بشر در تضمین حق بر سلامت تجلی مییابد. از این رو دولتها مکلف به فرآهم آوردن زیرساختهای لازم جهت حفظ سلامت عمومی، پیشگیری از وقوع بیماریهای فراگیر و درمان هستند.
وی ادامه داد: بدیهی است حق دسترسی به دارو یکی از مهمترین حلقههای تامین و تضمین حق بر سلامت عمومی و امنیت انسانی پایدار است و از این جهت هیچ دولتی نمیتواند در جریان انتقال، دسترسی و توزیع دارو ایجاد اختلال ایجاد کند و از این جهت تعهد دولتها در تضمین دسترسی و توزیع آن از جمله تعهدات منفی مبتنی بر ترک فعل است.
این پژوهشگر حقوق بینالملل با اشاره به میثاق بینالمللی حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی، بیان کرد: این میثاق که در سال ۱۹۷۶ میلادی به امضاء رسید و هم اکنون ۱۷۱ کشور جهان عضو آن هستند، در بند ۲ ماده ۱۲ خود در میان اقداماتی که از دولتهای عضو میخواهد تا برای تحقق حق بر سلامت انجام دهند، به تعهد دول عضو جهت پیشگیری، درمان و کنترل بیماری های فراگیر، بومی و حرفهای و مقابله با این بیماریها تاکید کرده است.
مسعودیفر اضافه کرد: اگرچه در ماده ۱۲ اشاره مستقیمی به حق دسترسی به دارو نشده، اما در قسمت (ج) از بند ۲ ماده ۱۲، به ضرورت دسترسی به دارو جهت مبارزه، تقویت پیشگیری و مبارزه با بیماری تاکید شده است. از این رو تحریمهای یکجانبه ایالات متحده آمریکا که به طور مستقیم بر روند توزیع و دسترسی به دارو در کشور ایران اثر میگذارد، غیر قانونی، نامشروع و مخالف با اصول بنیادین حق بر سلامت مندرج در میثاق بینالمللی حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی است. …
