یک روانشناس در گفتوگو با ایسنا، با بیان اینکه هوش مصنوعی از دیدگاه روانشناختی نه ذاتاً فرصت است و نه ذاتاً تهدید، اظهار کرد: نوع استفاده از این فناوری است که پیامدهای روانشناختی و آموزشی آن را تعیین میکند. هوش مصنوعی هم میتواند فرصت باشد و هم تهدید، همهچیز به این بستگی دارد که دانشآموز چگونه از آن استفاده کند.
ملیحه هاتفی ادامه داد: اگر دانشآموز سوال خود را از هوش مصنوعی بپرسد تا موضوع را بهتر بفهمد، مثال بیشتری ببیند، اشتباهاتش را پیدا کند یا برای حل مسئله راهنمایی بگیرد، هوش مصنوعی میتواند مانند یک معلم کمکی عمل کند.
وی افزود: اما اگر دانشآموز فقط سوال را کپی کند، جواب آماده بگیرد و بدون اینکه آن را بفهمد تحویل دهد، در واقع ممکن است تکلیفش انجام شده باشد، اما یادگیری اتفاق نیفتاده باشد.
این روانشناس با اشاره به یک اصل ساده برای استفاده نوجوانان از هوش مصنوعی، گفت: از هوش مصنوعی برای فکر کردن کمک بگیر، نه برای اینکه به جای تو فکر کند.
استفاده منفعلانه از هوش مصنوعی میتواند قدرت حل مسئله را کاهش دهد
وی در پاسخ به اینکه آیا استفاده مداوم از هوش مصنوعی برای پاسخ دادن به تکالیف میتواند قدرت تفکر، حل مسئله و خلاقیت دانشآموزان را کاهش دهد، بیان کرد: در صورت استفاده منفعلانه و جایگزینکننده، چنین خطری وجود دارد، یعنی فرد بخشی از فرایند ذهنی خود را به یک ابزار بیرونی واگذار میکند و استفاده از آن جای تلاش ذهنی را میگیرد.
هاتفی توضیح داد: برای مثال، فرض کنید دانشآموز با یک مسئله ریاضی روبهرو میشود. اگر ابتدا خودش چند دقیقه فکر کند و تلاش کند راهحل را پیدا کند و بعد از هوش مصنوعی بخواهد راهحلش را بررسی کند، مغز او همچنان درگیر مسئله است.
وی افزود: اما اگر دانشآموز از همان ابتدا سؤال را وارد هوش مصنوعی کند و فقط جواب را بردارد، مغز فرصت کمتری برای تمرین حل مسئله و استدلال پیدا میکند.
این روانشناس، این موضوع را به استفاده از ماشینحساب تشبیه کرد و گفت: ماشینحساب ابزار بسیار مفیدی است، اما اگر دانشآموز برای سادهترین محاسبات هم همیشه به آن وابسته باشد، ممکن است مهارت محاسبه ذهنی او کمتر تمرین شود. بنابراین مشکل، خودِ ابزار نیست؛ وابستگی به ابزار است.
تکلیف مدرسه صرفاً برای تولید یک پاسخ نیست …
