تمایل انسان به برجای گذاشتن اثر ماندگار از ۴ سالگی

به گزارش ایسنا، این ترجیح چه در فعالیتی که فقط یک‌بار انجام می‌شد و چه در فعالیتی که قرار بود تکرار شود، دیده شد. همچنین این اثر مشخصا زمانی وجود داشت که افراد چیزی خلق می‌کردند، نه زمانی که فقط تماشاگر ذخیره شدن چیزی بودند.

به نقل از اس اف، در میان کودکان ۴ تا ۹ ساله، هرچه سن بالاتر می‌رفت، تمایل آن‌ها به انجام دادن کاری که می‌دانستند در نهایت از بین خواهد رفت، کمتر می‌شد. در مقابل، کودکان کم‌سن‌تر و بزرگسالان الگوی مشابهی را در تمام شرایط نشان دادند.

تمرکز بر لذت بردن از فرایند، زمانی که نتیجه قرار نبود ماندگار باشد، تا حدی میزان تلاش را افزایش داد؛ اما هرگز نتوانست فاصله‌ای را که آگاهی از نابود شدن نتیجه ایجاد کرده بود، کاملا از بین ببرد.

افراد می‌خواستند ساخته‌هایشان باقی بماند؛ حتی اگر این ماندگاری کوتاه‌مدت بود و هیچ تضمینی درباره مدت زمان حفظ آن وجود نداشت. همین موضوع به‌ تنهایی کافی بود تا افراد بیشتر به سمت فعالیت دشوارتر بروند، نه میان‌بری که انجام آن آسان‌تر بود. …