شاعری که جنوب را به زبان شعر آورد

منوچهر آتشی، متولد دوم مهر ۱۳۱۰ در دهرود دشتستان، از مهم‌ترین شاعران جریان نیمایی در جنوب ایران بود؛ شاعری که در شعرش باد، آفتاب، خاک، اسب، روستا، دریا، کوچ و آدم‌های جنوب فقط عناصر تزئینی نیستند، بلکه بخشی از جهان فکری او را می‌سازند.

آتشی از نوجوانی شعر می‌نوشت و نخستین شعرهایش در مطبوعات محلی بوشهر منتشر شد. بعدها در شیراز با نشریات ادبی و جریان شعر نو آشنا شد و در مسیر شاعری، خود را به سنت شعری نیما نزدیک کرد. نخستین مجموعه شعرش، «آهنگ دیگر»، در سال ۱۳۳۸ منتشر شد؛ مجموعه‌ای که خیلی زود نام او را در فضای ادبی ایران مطرح کرد. در این کتاب، «اسب سفید وحشی» به یکی از شناخته‌شده‌ترین شعرهای او تبدیل شد؛ شعری که از همان ابتدا نشان می‌داد آتشی قرار نیست صرفاً از جنوب حرف بزند، بلکه می‌خواهد جهان جنوب را با زبان و تخیل خودش وارد شعر نو کند. …