به گزارش ایسنا، سالهاست مسکن در ایران بیش از آنکه یک «محصول برای زندگی» باشد، بهعنوان یک دارایی و کالای سرمایهای دیده شده است؛ رویکردی که در بازار اجاره نیز خود را در قالب واحدهایی با متراژ، موقعیت و قیمتهای متفاوت نشان داده، اما کمتر به این پرسش پاسخ داده است که مستاجر واقعا به چه نوع کیفیتی از زندگی نیاز دارد.
در شرایطی که افزایش قیمت مسکن و کاهش قدرت خرید، مدت زمان اجارهنشینی بسیاری از خانوارها را طولانیتر کرده، دیگر نمیتوان مسکن استیجاری را صرفا راهحلی موقت تا رسیدن به خانه ملکی دانست. اجارهنشینی برای بخش قابلتوجهی از جامعه به بخشی طولانی از مسیر زندگی تبدیل شده و همین تغییر، نگاه ما به مفهوم «مسکن استیجاری» را نیز ناگزیر دگرگون میکند. مسئله امروز فقط ساخت واحدهای بیشتر نیست؛ مسئله این است که چه نوع مسکنی، برای چه گروهی و با چه سطحی از خدمات و کیفیت زندگی باید ساخته شود. از همینجا ضرورت عبور از «مسکن استیجاری برای همه» و حرکت به سمت مسکن متناسب با سبک زندگی، نیازهای سکونتی و توان اقتصادی گروههای مختلف مطرح میشود که در همین راستا داود بیدار …
