حسین صادقی در گفتوگو با ایسنا در خصوص تعریف و ماهیت میلها اظهار کرد: میل، تکبنایی است که در گذشته با نامهایی چون «چراغدان» و «چراغپایه» شناخته میشد و در لغت به معنای کانون نور، روشنایی و محل آتش است. در دوران پیش از اسلام، این بناها بهعنوان راهنمای مسافران و کاروانها در کنار جادهها و مسیرهای اصلی ساخته میشدند. در تاج این میلها، آتشی روشن میکردند تا گمشدگان در شبهای تاریک یا روزهای مهآلود، راه را از بیراهه تشخیص دهند.
پژوهشگر تاریخ و فرهنگ قم افزود: میلها از ابتدا بهصورت بناهای مستقل طراحی شدهاند و ارتباطی با سایر سازهها نداشتند. کاربرد اصلی آنها در دوران باستان شامل پیامرسانی، پست و راهنمایی مسیرها بوده است؛ هرچند تزئینات زیبا و پیچیده برخی از این بناها، بحثهایی درباره کاربردهای دیگر آنها مطرح کرده است. بیشتر میلهای ایران متعلق به سدههای چهارم تا ششم هجری هستند و همگی دارای پلکان برای دسترسی به بخش بالاییاند. …
