به گزارش خبرنگار مهر، با گسترش خدمات غیرحضوری بانکها، چک الکترونیک بهعنوان یکی از حلقههای مهم بانکداری دیجیتال، قرار بود بخشی از مشکلات چک کاغذی را برطرف کند؛ از حذف رفتوآمدهای غیرضروری گرفته تا کاهش خطا در ثبت اطلاعات و تسهیل رهگیری. با این حال، تجربه کاربران نشان میدهد هرچند صدور، ثبت و حتی انتقال چک در بستر دیجیتال سادهتر شده، اما در مرحله وصول و نقدشوندگی، بهویژه زمانی که پای دو بانک متفاوت در میان است، هنوز چالشهایی وجود دارد که تجربه کاربری را تحت تأثیر قرار میدهد.
در عمل، چک الکترونیک در ایران بر دو زیرساخت اصلی تکیه دارد؛ «صیاد» که بیشتر لایه ثبت، احراز، استعلام، انتقال و تأیید ذینفع را پوشش میدهد و «چکاوک» که در پشت صحنه، وظیفه تبادل، پایاپای و پردازش بینبانکی چک را بر عهده دارد. به زبان ساده، کاربر آنچه را میبیند و با آن تعامل میکند، عمدتاً در بستر صیاد و اپلیکیشن یا موبایلبانکهاست؛ اما آنچه تعیین میکند وجه چه زمانی در حساب مقصد قابل استفاده باشد، به فرآیندهای بینبانکی و هماهنگی با سامانههای پشتیبان بازمیگردد. …
