به گزارش خبرنگار مهر، در دنیای امروز، تعریف ساختمان از یک چهاردیواری بتنی و آجری تغییر کرده و به یک سامانه زنده و هوشمند تبدیل شده است؛ فضایی که با کمک حسگرها، اینترنت اشیاء و فناوریهای نوین، میتواند مصرف انرژی خود را به صورت لحظهای کنترل کند، بخشی از برق مورد نیازش را از نور خورشید تأمین کند و کمترین آسیب را به محیطزیست برساند. بحران ناترازی برق و گاز در کنار تغییرات اقلیمی نشان میدهد که ادامه شیوههای سنتی ساختوساز دیگر ممکن نیست و ساختمانها باید از مصرفکنندگان پرمصرف، به سازههایی کممصرف، خودکفا و هوشمند تبدیل شوند.
در همین مسیر، «ویرایش پنجم مبحث ۱۹ مقررات ملی ساختمان» دیگر فقط یک آییننامه روی کاغذ نیست، بلکه یک استاندارد الزامآور فناورانه برای تغییر کل فرایند ساختوساز است؛ استانداردی که به گفته حسین افشین، معاون علمی، فناوری و اقتصاد دانشبنیان رئیسجمهور، مرز میان ساختمانهای سنتی و ناکارآمد گذشته با ساختمانهای پیشرفته آینده را مشخص میکند. بر اساس این رویکرد، نه تنها صدور پایانکار ساختمانها به رعایت دقیق این مقررات گره خورده، بلکه تعریف قدرت مهندسی نیز تغییر کرده است؛ قدرتی که دیگر در وزن آهن و بتن نیست، بلکه در «سرعت ساخت»، «هوشمندسازی»، «شفافیت و اندازهگیری مصرف انرژی» و «کاهش تولید آلایندهها و کربن» خلاصه میشود.
در همین راستا و برای بررسی عمیقتر این تحولات، در بخش نخست این گفتگوی تفصیلی به سراغ مهندس حسین شکری دبیر ستاد توسعه اقتصاد دانشبنیان هوافضا، حملونقل و شهرسازی معاونت علمی، فناوری و اقتصاد دانش بنیان ریاست جمهوری رفتهایم تا زوایای پنهان و آشکار گذار از ساختمانهای ایستا به سیستمهای هوشمند انرژیمحور را واکاوی کنیم. در این گفتگو شکری بر ضرورت گذار از ساختمانهای سنتی به سامانههای هوشمند و دادهمحور با استفاده از فناوریهایی چون حسگرها و کنتورهای هوشمند تأکید دارد. وی همچنین به نقش کلیدی انرژی خورشیدی در مدیریت پیکبار و کاهش کربن نهفته در ساختمانها اشاره کرده و ضرورت ارتقاء هوشمندی فراتر از صرف اتصال به اینترنت (IoT) را مطرح میسازد.
مشروح این گفتگو در نوشتار زیر قابل مشاهده است؛ …
