به گزارش خبرنگار مهر، صندوقهای سرمایهگذاری با درآمد ثابت همواره یکی از ابزارهای شناختهشده بازار سرمایه برای جذب منابع خرد و کلان و هدایت نقدینگی سرگردان به سمت فعالیتهای اقتصادی به شمار میروند. با این حال، هنگامی که پسوند «ارزی» به این ابزارهای مالی اضافه میشود، ماهیت انتظارات و نوع محاسبات سرمایهگذاران به کلی دگرگون میشود.
در ساختار اقتصادی کشور که همواره با نوسانات پیدرپی نرخ ارز و افت ارزش پول ملی روبهرو بوده است، انگیزه بنیادین افراد از ورود به این بازارها، پیش از آنکه کسب سودهای نجومی باشد، صیانت قطعی از قدرت خرید داراییها در قالب ارزهای جهانروا است. بر همین اساس، در مواجهه با این صندوقها، پرسش کلیدی فعالان اقتصادی صرفاً درصد بازدهی اعلامی نیست؛ بلکه دغدغه اصلی و راهبردی به این نکته بازمیگردد که سرمایهگذار در زمان سررسید یا هنگام ثبت درخواست ابطال واحدها، دقیقاً چه داراییای تحویل خواهد گرفت؛ آیا ارز بهصورت اسکناس یا حواله پرداخت میشود، یا تسویه نهایی به معادل ریالی و بر اساس نرخهای محاسباتی محدود خواهد شد؟
توهم دریافت اسکناس و پیچیدگیهای تسویه قراردادی …
