خبرگزاری مهر، گروه فرهنگ و ادب، طاهره طهرانی: جمالزاده در مقدمهای که برای کتاب او نوشته است، میگوید: «بین فکاهیات و نوشتههای جلف و سبک و هرزه جدا باید تمیز قائل شد!» و این را میتوان دلیل ماندگاری و فراگیری اشعار طنز سید غلامرضا روحانی دانست.
در تاریخ ادبیات معاصر ایران، طنز تنها ابزاری برای خنده و سرگرمی نبوده است، بلکه سلاحی برنده در دستانِ هنرمندانی بوده که دردهایِ مزمنِ جامعه را با زبانِ نیشوکنایه روایت میکردند. در این میان، نام «سید غلامرضا روحانی» ملقب به «اجنه»، همچون ستارهای در آسمان فکاهیسراییِ مردمی میدرخشد. او که از سوی محمدعلی جمالزاده به عنوان «رئیس طایفه فکاهیسرایان» لقب گرفت، توانست با عبور از چارچوبهای سخت و رسمیِ ادبیات کلاسیک، به درونِ کوچهوبازار نفوذ کند و زبانِ مردمِ عادی را به زبانِ شعر و مطبوعات تبدیل سازد. …
