خبرگزاری مهر؛ گروه استانها - علیرضا نوری کجوریان: شهید عماد هرمزی، افسر عملیات ناوشکنی که ۱۰ ماه از مرخصی خود گذشت، پای مأموریت و وطنش ماند و پیش از آنکه راهی آخرین مأموریت شود، عکسی برای خانواده فرستاد و از آنان خواست اگر شهید شد، همان تصویر را برای اعلامیهاش انتخاب کنند.
حالا نوشهر در انتظار بازگشت پیکر جوانی است که تصویرش در خیابانهای شهر دیده میشود، اما خودش هنوز به خانه بازنگشته است.
شهری که هنوز چشمانتظار عماد است
نوشهر این روزها فقط یک شهر بندری نیست؛ شهری است که بخشی از خاطره خود را در قابهای بزرگی که از یک افسر جوان در گوشهوکنار آن نقش بسته، مرور میکند. تصویر عماد هرمزی بر دیوارها و تابلوهای شهر دیده میشود؛ جوانی با چهرهای آرام که حالا نامش با عنوان شهید گره خورده است.
اما پشت این تصاویر، خانوادهای قرار دارد که هنوز برای بازگشت فرزندش چشمانتظار است.
برای بسیاری از مردم شهر، شاید دیدن تصویر شهید عماد در نخستین نگاه، تنها یادآور یک شهید جوان باشد؛ اما برای خانواده هرمزی، هر تصویر یادآور پسری است که در خانه بزرگ شد، درس خواند، لباس نیروی دریایی را پوشید، مسئولیت پذیرفت و سرانجام راهی مأموریتی شد که بازگشت از آن نصیبش نشد.
پدر شهید عماد هرمزی از فرزندی سخن میگوید که پای کار و وطنش ماند و انجام وظیفه را بر آسایش شخصی مقدم میدانست.
پدر شهید هرمزی به خبرنگار مهر گفت: عماد پای کار و وطنش ماند و برای انجام مسئولیتی که بر عهده داشت، تا آخر ایستاد.
در میان خاطرات پدر، جملهای از عماد باقی مانده که نگاه او به زندگی و دشواریهای مسیرش را نشان میدهد.
پدر شهید هرمزی ادامه داد: «عماد میگفت با خدا رو راست باشید؛ خدا هر کسی را بیشتر دوست داشته باشد، لپش را بیشتر فشار میدهد» و این جمله را باید در سردر خانه قاب کنیم.
امروز این جمله برای خانوادهای که همچنان چشمانتظار فرزند خود است، معنایی متفاوت دارد. عماد دیگر در کنار خانواده نیست، اما حرفها و خاطراتش ماندهاند؛ خاطراتی که جای خالی او را پر نمیکنند، اما تصویری روشن از شخصیتش به خانواده میدهند.
در میان همه این خاطرات، یک تصویر جایگاه ویژهای دارد؛ عکسی که عماد برای خانواده فرستاد و وقتی پدرش درباره علت ارسال آن پرسید، پاسخی داد که امروز به یکی از ماندگارترین یادگارهای او تبدیل شده است. …
