به گزارش خبرگزاری مهر، سید جواد حسینی رئیس سازمان بهزیستی نوشت: قرنهاست که سیاستگذاری عمومی و نظامهای رفاهی در جهان زیر سیطره نگاه ساختار و نهادگرایی منحصراً دولتمحور و سازمانگرا اداره شدهاند.
این انگاره سنتی بر این فرض بنیادین استوار بود که حل تمامی مسائل انسانی، ارتقای زیست اجتماعی و مهار آسیبها، منحصراً از مجرای بوروکراسیهای متمرکز، دیوان سالاریهای عریض و طویل دولتی و دستورالعملهای بالا به پایین ممکن میشود.
حاصل این رویکرد تاریخی، شکلگیری سازوکارهای اداری سنگین، پرهزینه و کمتحرکی بود که در گذر زمان، بار مالی طاقتفرسایی را بر گرده دولتها تحمیل کرد؛ دستگاههایی که به مرور بجای حل مسئله، گرفتار بازتولید فرسایش سازمانی و مدیریت هزینههای سرسامآور خویش شدند.
پیامد ساختاری این دولتگرایی انحصاری، گسترش دو آسیب موازی در عرصه اجتماعی بود.
نخست، تفکیک نهادی و مرکزمحوری مفرط که با ایزولهسازی نیازمندان، سالمندان، افراد دارای معلولیت یا آسیبدیدگان در دیوارهای نفوذناپذیر آسایشگاهها و مراکز اقامتی معنا مییافت. …
