خبرگزاری مهر؛ گروه سیاست-هادی رضائی: آسمان، نخستین میدان مواجهه با بسیاری از تهدیدات علیه یک کشور است؛ جایی که فاصله میان «امنیت» و «ناامنی» گاه به اندازه چند ثانیه تصمیمگیری، چند کیلومتر رصد و چند لحظه واکنش سریع است. از همین رو، پدافند هوایی را باید یکی از مهمترین ارکان حفظ امنیت و تمامیت ارضی هر کشور دانست؛ نیرویی که مأموریتش تنها مقابله با یک تهدید در آسمان نیست، بلکه ایجاد چتری مستمر برای حفاظت از مردم، زیرساختها، مراکز حیاتی و دیگر نیروهای دفاعی کشور است.
در جمهوری اسلامی ایران، این مأموریت طی چند دهه گذشته مسیری متفاوت را پشت سر گذاشته است؛ مسیری که از وابستگی شدید به تجهیزات و فناوریهای خارجی در دوران پیش از انقلاب آغاز شد و در سالهای پس از انقلاب، بهویژه با شکلگیری جهاد خودکفایی، به سمت ایجاد دانش، فناوری و توانمندی بومی حرکت کرد. جنگ تحمیلی نیز این واقعیت را بیش از پیش آشکار کرد که نمیتوان امنیت آسمان یک کشور را به تجهیزات، قطعات، اطلاعات و اراده قدرتهای خارجی گره زد؛ چراکه در شرایط بحران، آنچه تعیینکننده است، توان واقعی و در دسترس برای دفاع از کشور است. …
