خبرگزاری مهر، گروه بین الملل: دگرگونیهای بنیادین در ساختار مناسبات بینالملل و ناکامی الگوهای سنتی تعامل با بلوک غرب پس از نقض تعهدات بینالمللی از سوی آمریکا، سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران را در موقعیت بازآرایی اساسی اولویتها قرار داد. در فضایی که کارزار فشارهای اقتصادی همهجانبه و محدودیتهای تحریمی، مسیرهای سنتی تبادلات مالی و تجاری را مسدود کرد، چرخش به سمت قطبهای نوین قدرت در شرق، بهویژه چین و روسیه، از سطحی صرفاً تاکتیکی عبور کرد و به راهبردی ناگزیر برای حفظ پایداری اقتصادی، توسعه راههای مواصلاتی و بازتعریف کانالهای تبادل کالا و سرمایه بدل گردید.
بر پایه نظریههای نوین روابط بینالملل، کشورها در مواجهه با فشارهای ساختاری بیرونی، ترکیبی از «موازنهسازی نامتقارن» و «پیوند متقابل سازنده» را در پیش میگیرند. در این چارچوب، ایران ضمن پافشاری بر اصل استقلال حاکمیتی و دوری از وابستگی مطلق بلوکی، همگرایی هدفمند با پیمانهای اقتصادی و امنیتی نوظهور در قاره آسیا را بهعنوان اهرمی جهت بیاثرسازی سیاستهای تحریمی برگزیده است. …
