یادداشت مهمان_محمد فنائیاشکوری استاد حوزه و دانشگاه: اگر کسی با نهایت احترام و خیرخواهی به ما بگوید: «اینجای کار تو اشتباه است»، چه واکنشی نشان میدهیم؟ آیا واقعاً گوش میدهیم و درباره سخنش فکر میکنیم، یا فوراً به دنبال دلیل و بهانهای میگردیم تا ثابت کنیم او قصد قضاوت، تخریب یا دشمنی با ما را دارد؟
چرا بسیاری از ما آدمها انتقادپذیر نیستیم؟ چرا خودمان بهراحتی از دیگران، رفتارشان، تصمیمهایشان و حتی شخصیتشان انتقاد میکنیم، اما وقتی نوبت به خودمان میرسد، کوچکترین انتقاد را برنمیتابیم؟ چرا دوست داریم دیگران همیشه از ما تعریف کنند و سخنان خوشایند بگویند؟ چرا تملق و تأیید را دوست داریم، اما تذکر و نقد را دشمنی تلقی میکنیم؟
نکته عجیبتر این است که بسیاری از ما در گفتار میگوییم: «من کامل نیستم، من هم اشتباه میکنم و عیب و نقص دارم.» اما کافی است کسی واقعاً یکی از همان عیبها و اشتباهات را به ما گوشزد کند؛ آنوقت معلوم میشود که این جمله را شاید فقط در زبان پذیرفتهایم، نه در عمق وجودمان. …
