به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از فیز، این ابرنواختر که SN ۲۰۲۳aeaf نام دارد در چنان فاصله دوری رصد شده که نور برای رسیدن به آن۱۱.۷میلیارد سال در سفر بوده است.
انفجار ستاره ها به شکل ابرنواختر را می توان به عنوان نشانه هایی برای ردیابی فرایند تشکیل ستاره و پیامدهای فیزیکی این رویدادها بر ابرهای گازی اطراف در نظر داشت. این انفجارها محیط را تغییر شکل می دهند و زمینه را برای نسل آینده ستاره هایی که تشکیل می شوند، فراهم می کنند.
نرخ وقوع این موارد به طور مستقیم درباره تشکیل ستارگان در سرار تاریخچه کیهان به اخترشناسان اطلاعاتی می دهد.
اما تقریبا هرآنچه اخترشناسان درباره این انفجارها می دانند در واقع از رفتار محیط آنها به دست آمده است. از آنجا که جهان اولیه سطح فلز بسیار اندکی داشت، یک سوال واقعی درباره اینکه آیا انفجارهای مذکور در سال های اولیه تشکیل جهان رفتار متفاوتی داشتند یا خیر، به وجود می آورد. آزمایش این موارد نیازمند یافتن و مطالعه کردن ابرنواخترهای دوردست است که بسیار کمتر هستند و بنابراین به سختی می توان آن را ردیابی کرد.
اکنون با اتکا به حساسیت خارق العاده تلسکوپ فضایی جیمز وب و از طریق پیمایشهای تصویربرداری عمیق مانند JADES و COSMOS-Web نمونه های ثبت شده این نوع انفجارها افزایش یافته است. اخترشناسان در پژوهش پیش رو از کشف یکی از این ابرنواخترها، با نام SN ۲۰۲۳aeaf، در پیمایش COSMOS-Web خبر میدهند.
تحلیل طیفسنجی، انتقالبهسرخ آن را با مقدار z = ۳.۱۹۵ تأیید کرده است. چنین مقداری نشان میدهد این انفجار در زمانی رخ داده که سن جهان تنها حدود ۲ میلیارد سال بوده است. …
