یادداشت مهمان، کورش علیانی، فعال فرهنگی: خرس به چوپانی ۵۵ ساله در چرام، در استان کهگیلویه و بویراحمد حمله کرده. چوپان اسلحۀ مجاز هم داشته ولی به خرس شلیک نکرده. خبررا خواندم، نام دو مقام مسئول آمده بود، اما نام خود چوپان نه. چه کار کنیم؟ باید پیدایش کنیم، معرفیش کنیم، و ازش تقدیر کنیم.
سازوکار همیشگی راه میافتد؛ مصاحبه، عکس، مراسم، لوح، جایزه، پول، عنوان. کسی کار خوبی کرد، پس چیزی به او بدهیم، توجهها را به او جلب کنیم، بیشتر نشانش بدهیم.
اینها نشانۀ احترام هستند؟ درست همینجا نباید تردید کرد؟ ما چه چیز را بزرگ میداریم و این بزرگداشت ما دارد چه بر سرش میآورد؟
این مرد در دل یک سبک زندگی معین کاری کرده است. با دام، کوه، حیوان وحشی، خطر و سلاح نسبت روزمره داشته است. عملی که برای ما خبر است، در جهان او بخشی از فهم خاصی از زندگی است؛ فهمی که در آن خرس فقط تهدیدی نیست که باید حذفش کنیم. ما هنوز جهان او را نمیشناسیم. حتی نامش را نمیدانیم. اما پیش از شناختنش، شکل قدردانی از او را تعیین کردهایم. …
