خبرگزاری مهر- گروه استانها- محدثه نجف زاده: در میان صفحات تاریخ امامت، زندگی امام حسن عسکری(ع) روایتی متفاوت از پیوند امامت، غربت، اقتدار و آیندهای است که قرار بود با غیبت آخرین حجت خدا، شکل تازهای به خود بگیرد؛ امامی که تنها شش سال بر مسند امامت نشست، اما در همین فرصت کوتاه، جامعهای گسترده از شیعیان را در برابر انبوهی از جریانهای فکری و انحرافی هدایت کرد و آنان را برای روزگاری آماده ساخت که دیگر امام خویش را آشکارا در میان خود نمیدیدند.
امام حسن عسکری(ع) در ۲۲ سالگی عهدهدار امامت شد و در ۲۸ سالگی به شهادت رسید؛ کوتاهترین دوران امامت در میان ائمه اطهار(ع) در همین شش سال رقم خورد. اما کوتاهی این دوره هرگز به معنای محدود بودن دامنه مسئولیت آن حضرت نبود. برعکس، امام عسکری(ع) در یکی از حساسترین مقاطع تاریخ تشیع قرار داشت؛ مقطعی که یک دوره ۲۵۰ ساله از امامت سپری شده و جامعه شیعه دیگر جمعیتی محدود و پراکنده نبود، بلکه در شهرهایی همچون قم، بغداد، اهواز، نیشابور، سیستان و مناطق دیگر ریشه دوانده بود. …
