به گزارش خبرگزاری مهر، روزنامه آگاه نوشت: آخرین تصویر ثبتشده از او، گامهای استوار مردی بلندقامت با عبای تیره و عمامهای سیاه در فرودگاه طرابلس است؛ مردی که نگاه نافذش فراتر از مرزهای جغرافیایی خاورمیانه را میدید و کلامش بذر امید را در دل محرومان میکاشت. ۳۱ اوت ۱۹۷۸ (۹ شهریور ۱۳۵۷)، تاریخی است که تقویم منطقه برای همیشه در بهت آن متوقف ماند. امام موسی صدر به همراه دو یار همیشگیاش، شیخ محمد یعقوب و عباس بدرالدین، پس از چند روز اقامت رسمی در لیبی و در آستانه دیدار با معمر قذافی، ناگهان در غباری از دسیسه و سکوت ناپدید شدند. معمایی که دهههاست وجدان بیدار جامعه جهانی را به چالش کشیده و داغی التیامناپذیر بر پیکره خاورمیانه نشانده است.
سید موسی صدر، زاده خاندانی ریشهدار و سرشناس در حوزه کهن قم، از همان آغاز جوانی مسیری متمایز از جریان سنتی رایج را برگزید. او علاوه بر تلمذ در محضر برجستهترین مراجع و علمای روزگار نظیر علامه طباطبایی، آیتالله سیدحسین طباطباییبروجردی و آیتالله سیدمحمد محقق داماد، راهی دانشکده حقوق دانشگاه تهران شد و در رشته اقتصاد به تحصیل پرداخت. این همنشینی فقه، فلسفه و عقلانیت اقتصادی، ساختار فکری او را به گونهای شکل داد که سالها بعد در آزمون عملی مواجهه با پیچیدگیهای جامعه مدنی و چندوجهی خاورمیانه، او را به رهبری بیبدیل و پیشرو بدل ساخت.
او در دوران اقامت در ایران، به بازخوانی نیازهای فکری نسل جوان پرداخت و با مشارکت در انتشار مجله «مکتب اسلام»، روح تازهای به روزنامهنگاری حوزوی دمید. هنگامی که در اواخر دهه ۱۹۵۰ میلادی و در پی درگذشت علامه سید عبدالحسین شرفالدین، بزرگان شیعه لبنان از او برای رهبری مذهبی و اجتماعی دعوت کردند، با آگاهی کامل از عمق شکافهای طبقاتی، طایفهای و منطقهای، راهی شهر ساحلی صور در جنوب لبنان شد.
لبنانی که سید موسی صدر به آن گام نهاد، کشوری گرفتار در تقسیمبندیهای سنتی و منسوخ میثاق ۱۹۴۳ بود؛ ساختاری که در آن شیعیان به عنوان فرودستترین طبقه جامعه، فاقد هرگونه نهاد مدنی مستقل، فرصت شغلی شایسته و جایگاه سیاسی تاثیرگذار بودند. جنوب لبنان زیر سایه محرومیت مطلق و هراس مداوم از تهدیدهای نظامی رژیم صهیونیستی به فراموشی سپرده شده بود و دره بقاع در فقر معیشتی دست و پا میزد. …
