فرهنگی
به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، چه چیزی باعث شد تا چهرهای مانند عباس کیارستمی جهانی باشد و هنوز به عنوان یکی از بزرگترین فیلمسازان جهان شناخته شود؟ آیا او شبیه فرنگیها و خارجیها فیلم ساخت یا نه کاملاً برعکس نگاه و زیباییشناسی بومی و ایرانی او توانست کیارستمی را جهانی کند؟ فیلمسازی که هرچه بیشتر به جهان شخصی و زمینههای بومی خود تکیه کرد، بیشتر توانست با مخاطب جهانی ارتباط برقرار کند.
این موضوع در نشست «کلاسیکهای کانون؛ عباس کیارستمی با زیر درختان زیتون» که توسط کانون کارگردانان سینمای ایران برگزار شد، به یکی از محورهای اصلی بحث تبدیل شد.
اصغر نعیمی فیلمساز و سعید قطبیزاده نویسنده و منتقد سینما، در این نشست، درباره جایگاه کیارستمی در سینمای ایران و جهان سخن گفتند.
شاید مهمترین گزاره مطرحشده در این نشست، سخنی از ناصر تقوایی بود که سعید قطبیزاده آن را نقل کرد: «برای جهانی شدن، باید نگاه بومی داشت.» بازگشت هنرمندان؛ از وطندوستی تا پایان قهر سیاسی
این جمله در حقیقت کلید فهم موفقیت جهانی کیارستمی است. قطبیزاده در این نشست گفت: کیارستمی برای جهانیشدن تلاش نکرد تصویری شبیه به سینمای اروپا یا آمریکا از ایران ارائه کند؛ بلکه از دل ایران، زبان شخصی خودش را ساخت. اقلیم، روستا، طبیعت، خردهفرهنگها، آدمهای عادی و تجربههای روزمره ایرانی، مصالح اصلی سینمای او شدند؛ اما همین عناصر بومی در نهایت به مفاهیمی انسانی و قابل درک برای مخاطب جهانی رسیدند.
قطبیزاده در اینباره، کیفیت بومی آثار کیارستمی را با سینمای علی حاتمی قابل مقایسه دانست و بر اهمیت اقلیمشناسی، توجه به خردهفرهنگهای ایران و تبدیل امکانات سینما به کیفیتی نزدیک به شعر تأکید کرد. به اعتقاد او، کیارستمی به شکلی غریزی و شهودی مسیری را طی کرد که میتواند برای فیلمسازان ایرانی یک الگوی مهم باشد؛ البته نه برای تقلید از فرم و سبک او، بلکه برای فهم این نکته که چگونه میتوان از جهان شخصی و بومی خود به یک زبان جهانی رسید. …
