فرهنگی
به گزارش خبرگزاری تسنیم، در روزگاری که جامعه بیش از همیشه در معرض هجوم اطلاعات، شتاب رسانهای، سطحینگری و فرسایش معنا قرار دارد، سخن گفتن از شعر و ادب، سخن گفتن از تجملات فرهنگی نیست؛ سخن گفتن از یکی از ضرورتهای حیات فکری و اخلاقی جامعه است. شعر و ادبیات در معنای عمیق خود، نوعی واکسیناسیون فرهنگیاند؛ واکسیناسیونی که انسان را در برابر فراموشی، بیحسی عاطفی، تحریف حقیقت و فروکاستن زندگی به مصرف و روزمرگی مقاوم میکند. بزرگداشت استاد محمدحسین شهریار و نامگذاری 27 شهریور به عنوان روز شعر و ادب فارسی، فرصتی است برای بازاندیشی در همین نقش بنیادین ادبیات. شهریار فقط شاعری نیست که غزلهای عاشقانه، مذهبی یا میهنی سروده باشد؛ او نمونهای روشن از شاعری است که توانست میان زبان، حافظه، ایمان، عاطفه و هویت پیوند برقرار کند. اهمیت او در این است که شعر را از سطح واژهها به متن زندگی آورد و نشان داد ادبیات زمانی ماندگار میشود که بتواند با دردها، امیدها و پرسشهای واقعی انسان پیوند بخورد.
واکسیناسیون فرهنگی یعنی چه؟ …
