از «زُوَلَه» تا «کُرُچّی»؛ قصه نانی که طعم زندگی داشت - تسنیم

استانها

به گزارش خبرگزاری تسنیم از فردوس، نان در فردوس قدیم تنها یک ماده غذایی نبود، بلکه بخشی از سبک زندگی، فرهنگ خانوادگی و حتی هویت کشاورزی مردم به شمار می‌رفت؛ نانی که از گندم زمین‌های کشاورزی به سفره خانواده می‌رسید و مراحل تهیه آن از خمیر کردن تا پخت، در خانه انجام می‌شد.

در آن دوران، برخلاف امروز، در هر کوچه و خیابانی نانوایی وجود نداشت و بیشتر خانواده‌ها نان مورد نیاز خود را در خانه می‌پختند. تقریباً در هر منزل مطبخی وجود داشت که یک تنور سفالی معروف به «تنور داشی» در آن ساخته شده بود و در کنار مطبخ نیز هیزم‌دانی پر از بوته‌های ترخ، یاقیچ و سرشاخه‌های خشک درختان قرار داشت.

صبح‌هایی که با خمیر نان آغاز می‌شد

مادر خانواده معمولاً پیش از طلوع آفتاب، از آرد گندمی که حاصل دسترنج خود خانواده بود، به اندازه نیاز اعضای خانه خمیر می‌کرد. پس از حدود یک ساعت و نیم، زمانی که خمیر به اصطلاح «ور می‌آمد»، آن را روی سفره پلاسی که از نخ پنبه بافته شده بود، قرار می‌دادند و به صورت چونه درمی‌آوردند. …