فرهنگی
به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، بیست سال برای هنرمند زمان کمی نیست. در این فاصله، یک نسل بزرگ شده، موسیقی تغییر کرده، پلتفرمهای شنیدن موسیقی تغییر کرده و حتی نسبت مخاطب ایرانی با هنرمندان مهاجر شکل تازهای پیدا کرده است. محسن نامجو پس از نزدیک به دو دهه زندگی در خارج از ایران، حالا دوباره به جایی برگشته که موسیقیاش از همانجا آغاز شد؛ بازگشتی که فقط یک خبر کوتاه درباره ورود یک خواننده به کشور نیست و طبیعی است که گذشته او را دوباره به مرکز توجه بیاورد.
نامجو پنج شهریور 1405 به ایران بازگشت. او پیش از آن، در ویدیویی که منتشر کرده بود، از تصمیمش برای بازگشت خبر داد و گفت در مقطع فعلی زندگی، بودن در وطن و کنار خانواده و دوستانش برای او از فعالیت موسیقی و فرهنگی مهمتر است.
اما برای فهم این بازگشت، باید به سالهایی برگشت که نامجو هنوز یکی از نامهای تازه و بحثبرانگیز موسیقی ایران بود. محسن نامجو پس از 19 سال به ایران بازگشت
نامجو از کجا آمد؟
محسن نامجو از دل موسیقی سنتی ایران آمد، اما خیلی زود تصمیم گرفت در چارچوبهای آشنای آن باقی نماند. او آموزش آواز را نزد نصرالله ناصحپور دنبال کرد و در ادامه با تجربههای دانشگاهی و آشنایی با موسیقیهای مختلف، به سمت ترکیبی رفت که بعدها امضای شخصی او شد؛ ترکیبی از موسیقی دستگاهی و آواز ایرانی با راک، بلوز، جَز و بیان موسیقایی متفاوت.
در اواخر دهه 70 شمسی، نخستین اجراهای او با عنوانهایی مرتبط با ترکیب مدرن شعر و موسیقی ایرانی شکل گرفت. بعدتر، قطعاتی که در فضای غیررسمی و زیرزمینی منتشر میشدند، نام او را میان مخاطبان جوانتر مطرح کرد.
نامجو برای نسلی که موسیقی سنتی را بیش از اندازه رسمی و موسیقی پاپ را بیش از اندازه محافظهکار میدید، اتفاق متفاوتی بود. او شعر حافظ و مولانا و دیگر شاعران کلاسیک را کنار زبان روزمره مینشاند، سازهای ایرانی را با صداهای مدرن ترکیب میکرد و حتی شیوه خواندنش را به ابزاری برای شکستن انتظار مخاطب تبدیل میکرد.
«ترنج» در شهریور 1386 به شکل رسمی منتشر شد؛ آلبومی که 9 قطعه داشت و در آن از شعرهای شاعران کلاسیک ایرانی نیز استفاده شده بود. «ترنج» اولین و آخرین آلبوم او بود که در ایران مجوز رسمی انتشار گرفت. …
