مثنوی؛ قرآن پارسی یا کتاب ممنوعه؟/شاعری که مصداق «الّا الذین آمنوا» شد - تسنیم

فرهنگی

به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، اشعارش را "زبان بی‌زبانی" و "قرآن به زبان پهلوی" تعبیر کرده‌اند. سخن مولانا جلال‌الدین محمد بلخی از همان زمان که دیدارش با شمس تبریزی، او را از منبر فقاهت پایین کشاند و هو هو زنان به وادی عشق درآورد، بر جان شیفتگان نشسته و آتش بر نیستان وجود زده، "هر کسی از ظن خود" همراهش شده و گمشده خویش را در دریای معنای او جست‌وجو می‌کند. 

شاعری که به تعبیر زنده‌یاد محمدعلی اسلامی ندوشن؛ بیش از هرکس ولوله و شور در فکر ایرانی نهاده و فضای خروشانی بر او عرضه کرده که در این فضا، چون نیروی فَوَران کننده‌ای که در شاخه‌های بهاری است، معنی می‌خواهد لفظ را بشکافد؛ هنگام خواندن "مثنوی" و نیز "غزلیّات" این احساس به ما دست می‌دهد که قالبِ تن، گنجایشِ روحِ برجهنده را ندارد، و این تنها کتابی است که می‌شناسیم که چنین خاصیّتی داشته باشد.

کودکی در سایه شمشیر مغول؛ هجرت از بلخ به قونیه …