استانها
به گزارش خبرگزاری تسنیم از اصفهان در هیاهوی شهری که تپش مدرنیته در رگهای خیابانهای آن جاری است، نقطهای وجود دارد که زمان در آن ایستاده است. در گوشهای از اصفهان، باغی نهفته که دیوارهای آن نه تنها حریم یک مزار، بلکه پناهگاه روح غزلسرای بزرگ، صائب تبریزی است. این آرامگاه تنها یک بنای یادبود نیست؛ اینجا محراب کلمات است. جایی که تاریخ با ذهن پرسشگر مردم پیوند میخورد و سکوت، بلندترین صدای محیط است.
معماری؛ سکوت ساخته شده از سنگ و نور
ساختار آرامگاه صائب تبریزی، نمونهای درخشان از تلاش برای بازآفرینی اصالت در بستر زمان است. این بنا که با الهام از معماری عصر صفویه شکل گرفته، با طاقهای بلند و ستونهای سنگی، شکوهی آرام را به نمایش میگذارد. وقتی از در ورودی عبور میکنید، اولین موضوعی که رخ مینماید، نظم هندسی فضا است. سنگهای سفید و فیروزهای که با وسواس کنار هم چیده شدهاند، بازتابی از همان نظم و دقت در اشعار صائب هستند. باغ اطراف آرامگاه، بخشی جداییناپذیر از این هویت است. …
