استانها
خبرگزاری تسنیم ـ زهرا کرامت| آدمها تمام عمرشان را صرف ساختن میکنند؛ خانهای برای زندگی، سرمایهای برای فردا، اندوختهای برای فرزندان و نامی که دوست دارند بعد از خودشان باقی بماند. اما یک سؤال همیشه دیر یا زود به سراغ انسان میآید؛ بعد از من چه میماند؟
خانه میماند، اما صاحبش عوض میشود؛ مال میماند، اما مالک آن تغییر میکند؛ عنوان و مسئولیت هم روزی به پایان میرسد. آنچه میتواند از عمر انسان عبور کند، اثری است که برای دیگری باقی گذاشته باشد.
وقف، شاید یکی از روشنترین پاسخها به همین سؤال باشد؛ اینکه انسان بخشی از داشتههایش را به آینده بسپارد تا مدرسهای ساخته شده، بیماری درمان شود، جوانی فرصت تحصیل پیدا کند، خانوادهای از فروپاشی نجات یابد یا فردی که بیکار است، فرصت ایستادن روی پای خودش را پیدا کند.
اما امروز یک سؤال تازه پیش روی این سنت قدیمی قرار دارد؛ در جامعهای که مسائلش تغییر کرده، وقف باید برای چه چیزی باشد؟ اگر روزگاری آبانبار، مدرسه، مسجد و درمانگاه مهمترین نیازهای مردم بودند، امروز بیکاری، دشواری ازدواج، مسکن، هزینههای درمان، ترک تحصیل، آسیبهای اجتماعی، علم و فناوری و حتی انرژی، بخشی از نیازهای جامعهاند.
در همایش «یاوران وقف» استان البرز، مسئولان از همین ضرورت گفتند؛ از اینکه وقف نباید فقط در گذشته متوقف بماند و باید بتواند خودش را با مسئلههای امروز جامعه هماهنگ کند.
محمد مولایی، مدیرکل اوقاف و امور خیریه استان البرز با اشاره به وجود حدود یک هزار و 969 موقوفه در استان، از ظرفیت موقوفات برای فعالیت در حوزههایی مانند مسکن، درمان، آموزش، اشتغال، دانشبنیانها، انرژی و امنیت غذایی سخن گفت.
اما در این میان، شاید مهمترین تغییر نگاه، سخنان فرید نجفنیا، معاون اجتماعی و پیشگیری از وقوع جرم دادگستری کل استان البرز، بود؛ جایی که وقف از «کمک به نیازمند» فراتر رفت و به «سرمایهگذاری برای پیشگیری» تبدیل شد.
اگر نوجوانی امروز در آستانه ترک تحصیل است، کمک به ادامه تحصیل او فقط یک اقدام آموزشی نیست؛ شاید جلوگیری از شکلگیری یک آسیب اجتماعی در سالهای آینده باشد. اگر جوانی بیکار است، ایجاد یک شغل فقط پرداخت حقوق نیست؛ میتواند به تشکیل خانواده، استقلال اقتصادی و کاهش آسیبهای اجتماعی منجر شود. …
