فرهنگی
به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، شبکه سه سالهاست یکی از مهمترین و البته پرمخاطبترین شبکههای تلویزیون است؛ شبکهای که نامش با برنامههای جوانپسند، مسابقات پرهیجان، سریالهای پربیننده و تولیدات سرگرمکننده گره خورده است. از «مسابقه هفته» و برنامههای ورزشی و سرگرمی سالهای دور گرفته تا «ماه عسل»، «عصر جدید»، «قهرمان» و برنامههایی مثل «حسینیه معلی» و «محفل»، شبکه سه در مقاطع مختلف نشان داده که میتواند یک برند رسانهای جدی برای تلویزیون باشد.
اما یک مسئله قدیمی هنوز پابرجاست؛ مسئلهای که شاید در نگاه اول ساده به نظر برسد، اما برای مخاطب، برنامهساز و حتی مدیر شبکه، موضوع کوچکی نیست: چرا شبکه سه با وجود داشتن یک شبکه تخصصی ورزش، همچنان باید بخش مهمی از مسابقات ورزشی و بهخصوص فوتبال را در کنداکتور خودش جا بدهد؟
این پرسش شاید سالهاست از سوی مخاطبان مطرح میشود، اما به نظر میرسد حالا زمان آن رسیده که تلویزیون یک بار جدّیتر به آن فکر کند. ماجرا فقط جابهجایی یک مسابقه فوتبال از یک شبکه به شبکه دیگر نیست. بحث بر سر تعریف دقیقتر مأموریت شبکهها، احترام به برنامهریزی مخاطب و البته استفاده حرفهایتر از ظرفیتهای تلویزیون است.
شبکه سه برای چه ساخته شده است؟
شبکه سه از همان ابتدا قرار نبود صرفاً یک شبکه ورزشی باشد. درست است که فوتبال پخش زنده در شکلگیری هویت این شبکه نقش مهمی داشته و پخش مسابقات بزرگ ورزشی، خصوصاً فوتبال، سالها یکی از عوامل اصلی جذب مخاطب به شبکه سه بوده است، اما هویت این شبکه به مرور گستردهتر شد.
شبکه سه تبدیل شد به شبکهای برای جوانها؛ شبکهای برای سرگرمی، مسابقه، سریال، برنامههای مناسبتی، گفتوگو و تولیدات پرخرج و پرمخاطب.
اتفاقاً بخش مهمی از موفقیت این شبکه هم از همین جا آمده است. شبکه سه توانسته در طول سالها چندین برند تلویزیونی بسازد؛ برندهایی که مخاطب با نام شبکه سه به یادشان میآورد. «عصر جدید» یکی از نمونههای روشن این اتفاق است. «ماه عسل» سالها برای خودش هویت مستقلی داشت. مسابقه «قهرمان» هم تلاش دیگری برای ساخت یک برند سرگرمی و رقابتی بود. …
