ورزشی
به گزارش خبرگزاری تسنیم، پرسپولیس با سه پیروزی و یک شکست مقابل تراکتور به استقبال دربی چهارشنبه شب میرود؛ کارنامهای که اگرچه شروع قابل قبولی برای تیم مهدی تارتار محسوب میشود، اما شکست برابر یکی از مدعیان اصلی، یک نکته مهم را نیز پیش روی سرمربی سرخپوشان قرار داده است؛ پرسپولیس برای ادامه مسیر مدعیان قهرمانی، باید در بازیهای بزرگ نیز توانایی ارائه فوتبال مؤثر و نتیجهگیری داشته باشد. ابزارهای استقلال که میتوانند شرایط دربی را تغییر دهند
دربی برای تارتار از همین منظر مسابقهای فراتر از سه امتیاز است. سرمربی پرسپولیس باید نشان دهد فوتبالی که تیمش در هفتههای ابتدایی فصل ارائه کرده، در مسابقات بزرگ نیز قابلیت تداوم دارد. اگر پرسپولیس در بازیهای معمولی با جسارت بیشتری بازی کند اما در مسابقات ششامتیازی به سمت محافظهکاری بیش از اندازه حرکت کند، به مرور این ذهنیت شکل خواهد گرفت که این تیم در مسابقات بزرگ از ظرفیت واقعی خود فاصله میگیرد؛ برچسبی که در فوتبال حرفهای میتواند برای یک مربی بسیار سنگین باشد.
این موضوع البته به معنای ضرورت بازی پرریسک در دربی نیست. اتفاقاً چالش اصلی تارتار پیدا کردن نقطه تعادل میان کنترل مسابقه و ریسکپذیری است. پرسپولیس باید برنامه هجومی داشته باشد، اما در عین حال نباید ساختار خود را به گونهای تغییر دهد که با از دست دادن توپ، فضای مناسبی برای انتقال سریع حریف ایجاد شود. از این منظر، مهمترین پرسش فنی پیش از دربی این است که پرسپولیس با چه ساختاری میتواند بیشترین فشار را به استقلال وارد کند و در عین حال، در لحظات انتقال دفاعی کمترین آسیب را ببیند.
سیستم؛ نقطه شروع نه پایان تحلیل
بحث درباره سیستم بازی پرسپولیس نباید صرفاً به انتخاب میان 4-4-2، 4-3-3 یا 4-2-3-1 محدود شود. سیستم اولیه تنها شکل شروع مسابقه را مشخص میکند و آنچه اهمیت بیشتری دارد، رفتار تیم در زمان مالکیت و پس از از دست دادن توپ است. پرسپولیس میتواند مسابقه را با 4-4-2 آغاز کند، اما هنگام مالکیت به ساختاری متفاوت برسد. حضور دو مهاجم در خط جلو، استفاده از وینگرها در عرض و اضافه شدن هافبکها به مناطق میانی میتواند ساختاری شبیه 2-3-5 در زمان حمله ایجاد کند؛ ساختاری که به پرسپولیس اجازه میدهد تعداد بیشتری بازیکن را در مناطق مؤثر هجومی قرار دهد. …
